Namaza baslamaya utanıyorum ne önerirsiniz?

Tövbe etmek falan istemiyorum. Gunahkar değilim. Yıllardır acı çekiyorum ben. Ben onun yolunda olmaya çalıştığım için bu yaşadıklarım bana bu kadar ağır geldi. Vücuduma birinin zorla dokunması falan vs. Ama o bana yardım etmedi. Çığlıklarımı duymadı tek ona siginmisken o beji yalnız birakti Ben de bıraktım sonunda.

Hickimse için kötü bir şey söylemem hatta böyle düşünmem bile. Bilirim ki düşünceler dile dökülür zamanla. Ona uygun bir kul olmak için savaş verdim hep. Kendimi temiz tutmaya çalıştım. Ama o beni tek bıraktı kendi aileme karşı tek başıma güçsüz bileklerimle savaşmaya çalıştım. Öz babamın tacizine uğradım ben. Aile içinde okuyan tek benim diye mirastan men etmek istediler kabul etmedim diye tüm aile saldırıp öldüresiye dövdü ölümden döndüm beni görsen 50 kilo bir şeyim zaten. Senelerdir bu pislik insanlardan kurtulmaya çalıştım. Öz ablam olacak kişinin kocası beni rahatsız etti ablam olacak kadın da bana saldırdı kocam öyle bor she yapmaz iftira atıyorsun diye. Sonra kanıtlandı taniki. Ama yıpranan ben oldum. Şimdi tek başıma bir hayat kurdum. Canım çıktı sanki ama bu noktaya geleneğe kadar. Tama. Hayatımdaki insanların gerçek yüzünü gösterdi bana ama en azından bana yardım etmeseydi. Böyle içim kanayan kanayan sanki derim yüzülürmüs gibi acı çeke çeke olmasaydı be. Birazcık hafifletseydi birazcik

O ailede doğmayı ben istemedim. O istedi.