Eski sevgilimle buluştum. Bu olaydan ne çıkartmam lazım?

Bir buçuk/ iki aylık bir ayrılığın sonucunda, dün istanbula gelmesi üzerine bir otelde buluştuk.

"Bu kadar üzülmen gereksiz. Onunla tekrar buluş, göreceksin onu sevmediğini" diyenlerin aksine, ne yaparsam yapayım, onu gördüğümde kendini yineleyen bir acı bu.

Dindirmek için uğraştım mı? evet kırık beş onsuz güne kafa tuttum. Ama onun pişmanlığını bilerek, ya da onun beni sevmediğinden emin olarak.

Dün akşam, beni en çirkin diye nitelendirdiğim halimle gördü. Göz altlarım uykusuzluktan morarmış, saç buklelerim kabarmış, yüzümde tek bir makyaj kalıntısı bile yok iken.

İlk başta, "saçım çok kötü beni böyle görmeni istemem" dedim. "Saçını değil, seni umursuyorum." dedi. Bu içinde dolu dolu masumiyet barındıran sözlerine inandım tabii.

Kendimi öyle gösterdim ona. Beni Shakira'ya benzetti, hala inanamıyorum. Bari her şeyini yitirmiş olan bir insana kötü gözüktüğünü söylemeseydi ve bir iyilik yapmış olsaydı.

Neyse ne işte.

Dün akşam bütün gücümü toplayıp onu bir itirafta bulundum.

"Gerçeği bilmek istiyor musun?" dedim, "Evet, anlat lütfen" dedi. "Biliyorum, yarın sabah uyandığımda büyük bir ihtimalle anlattığım şeylerden dolayı pişmanlık duyacağım" dedim, ve her şeyi en başından itibaren anlattım. O her hangi bir sebepten dolayı yanımdan uzaklaştığında nasıl çılgına döndüğümü, ağlama nöbetleri geçirdiğimi, ama buna rağmen yine onun yüzüne güldüğümü... Ve hatta onunla beraber normal olmadığımı da söyledim. Beni istemediğini dile getirdiğinde, çok üzüldüğümü. onsuz geçen günlerin her saniyesinde nasıl eriyip bitmemek için çabaladığımı anlattım. Aldığım tek cevap şuydu;

"Benim gibi seni tanıdığım gün için mutlu olmak zorundasın diyorum leydim."

Tamam. Beni sevmediğini kabul etmiştim, ama niye bunu yapıyordu? Anlattıklarımdan, onun kurduğu her cümleden güzel olan şeyleri kalbime yerleştirdiğimi çıkartamamış mıydı? Ya da kurduğu her cümleden beni istemediğine dair mesajlar mı veriyordum kendime, aslında beni seviyor muydu? bak, yine aynısı oldu işte. Aklıma soru işareti düştü. Kurduğu en olur olmadık cümlede bile, "bana karşı hissettikleri var" diyemesem de, öyle kabullendiğimi biliyordum.

Bu yüzden, "bana hiç yardımcı olmuyorsun." cevabını verdim ona.

"Sana yardım etmek istiyorum" dedi, "Öyleyse, bu yüzden yanımdasın" dedim "bana yardım etmek için" orada verdiği cevabı hatırlayamıyorum, yorgundum, hayalet gibiydim, beynim nedenleri alamayacak kadar dolu ve yıpranmıştı.Neyse işte, devam ettim. "Sen gittikten sonra, kendime hiç dokunmadım. Seninle veya bir başkası ile ilgili de olsa en ufak bir fantezi içeren hayal kuramadım" dedim.

"Belki de Pariste bir hastaneye gitmelisin" dedi "veya Almanyada, ya da Yunanistanda." Gülümsedim. "Benim kızım gülüyor " dedi gülümseyerek. "Ama türkiye'de değil" dedim."Türkiye'de bu sebepten dolayı hastahaneye gidersem, büyük ihtimalle normal olduğumu söyleyeceklerdir " O da gülümsedi. Onun gözlerinin içine bakarken"Keşke senin için değişmek zorunda kalmasaydım, keşke beni olduğum gibi, bu şekilde de sevebilseydin"dedimiçimden