En kötüsü bu.. her şeyin farkındayım ama elimden bir şey gelmiyor?

hava biraz soğuk, bayadır bekliyorum gelir birazdan, kalabalık, sıkılmış ve hep bir yere yetişmek zorunda olan insanlar topluluğu...
her seferinde koşmak istiyorum, destek almadan tek seferde çıkmak çünkü biliyorum ki sabırsızlar, durmak istemiyorlar.. oflayıp puflamalar içinde bedenimin izin verdiği hızda çıkıyorum basamakları biniyorum otobüse...
mırıldanmalarını duyuyorum, huzursuzluklarını, bir an önce gitme isteklerini gösteriyorlar bencil bakışlar ve kelimelerle. en kötüsü bu, duyuyorum ama hiç bir şey gelmiyor elimden, yavaşça kapının kenarında bir yere tutunup, gençliğimi düşünerek bekliyorum son durağı..
siz yaşlılara tahammül edebiliyor musunuz?
En kötüsü bu.. her şeyin farkındayım ama elimden bir şey gelmiyor?
Cevapla