Her şeyinizi kaybettiğinizde sizi bunun aksine ikna edecek olan şey ne olurdu?

Hayatta hiç kimseyi suçlayamazken hayatınızın harcanmış gibi olduğunu hissettiğiniz oldu mu? Etrafınızdaki onca arkadaşınıza, ailenize, size herkesten daha çok değer veren insanlara rağmen hayatınızın belki de en önemli sorununu anonim olarak internet üzerinde sorup bir cevap aradığınız oldu mu? Hiç kaçıp gitmek istediniz mi mesela? Kaçıp gidebildiniz mi mesela? Kaçıp gitmeli miyiz mesela? Ya da daha önce sizi tanıyan herkes size hiç şüphesiz inanırken sizin hiçbir şey başaramayacağınızdan emin hissettiğiniz oldu mu? Daha önceden harika biriyken şimdi geçmişi karşılayamadığınız oldu mu hiç hayatınızda? Mesela... Daha önce hiç... Kaçtığınız şeye yakalandınız mı ya? Merak ediyorum bir insan her şeyini gerçekten kaybedebilir mi? Ve bir daha kazanması için ne olması gerekir ki tam olarak? İçinden sadece ağlamak gelirken, hareket etmeye ve kendine inanmaya korkarken ya da bunu denediğinde asla "eskisi gibi" olmazken bir şeyler o insan ne yapmalıdır? Bir insan bu kadar basitçe hatta sadece bir kararla hayatını değiştirip bambaşka bir insan olabiliyorken diğer insanlar neden bunu kabul etmek istemezler peki? Neden hikâyenin sonunda bir insanın hayatının mahvolması sadece onu etkileyecek olduğu hâlde insanlar böylesine yargılarlar yüksekten düşenleri? Canı yanan zaten onlar değil midir düştükleri için? Ya da... Ya da neden mesela yardımcı olamazlar o düşen kişiye? Elinden tutup kaldırmak işe yaramaz mı acaba? Hiç kimse bir insanın gerçekten kahramanı olamaz mı? Kahramanlar sadece masallarda mı var olurlar? Yardım istemek zavallıca mıdır? Ya da ağlamak zayıflık mıdır gerçekten?

Her geçen gün sorumluluklarınız birikirken duvarlarla bakışma arzunuz sizin suçunuz mudur? Suç... Gerçekten bir insanın hayatı çöpe döndüğünde suçlu kimdir? Kişinin kendisi mi? Yeterince acı çektiyse bu onun cezası olmuş olmaz mı zaten? Hâlâ niyedir bu acının süregelişi?

Daha önce hiç insanlar için yaşadığınız oldu mu? İnsanlar için bir şeyler yaptığınız, insanlar için bir şeyler söylediğiniz, insanlar için gülümsediğiniz, insanlar için gözyaşı döktüğünüz, insanlar için nefes aldığınız oldu mu? Sonra gün gelip bunu yapmak için enerjiniz kalmadığında silindiğiniz oldu mu peki? Önce isminizin yerine başka isimler koydukları sonra da gözlerinin o koydukları isimlerin sahiplerini aradığı oldu mu? Hiç unutuldunuz mu ya?

İnsanlar birilerini sadece bir şeyler başardıkları sürece mi severler? Başarısız olmayı seçseydik bir çöplükte ölmemiz kimsenin umrunda olmaz mıydı?

Peki, eğer öyleyse o insan ne yapmalıdır? Eğer suçluysa idam edin onu lütfen fakat böyle yaşamaya devam etmesi daha büyük bir ceza kuşkusuz ki. Eğer suçlu değilse yardım edin ona... Rica etsem söyler miydiniz ne yapmalı insan böyle olduğunda?

Okuduğunuz için teşekkür ederim...

Saygılarımla,

~Sadece bir insan