21 yaşındayım ailemle konuşmuyorum bu yanlış bir şey mi pişman olur muyum?

Bu durumda affetme de zaten...

Bir eğitimde eğitmenimiz söylemişti :

- Bazen en büyük zararı en yakınımızdaki insanlardan görürüz... Çünkü riskli olduğunu belirlediğimiz insanlara karşı zaten bir savunmamız var ama en güvendiklerimizden hiç zarar gelmeyeceğini sanıyoruz...

Ve gerçekten de bu dediği çok doğru, biz bazı insanları gözümüzde çok masum belirliyoruz. şu an ben bile ailemle son 3 ayda yaşadıklarımla tepetaklak durumdayım. Akıl almayacak derecede ciddi hayal kırıklıkları ve dışlanmalar...

Kim ne derse desin;

Anne... Baba... Aile... Kardeşlik... gibi kavramların da bir S. K. T. 'sı var, ben bunu yaşayarak şahit oldum.

Karşılaştığım ve okuduğum hikayelerde de görüyorum ki; tek örneği de ben değilim...

Eksiklik elbette zorlar ama yaninda olmamalari da eksiklik. Tavrin net olsun yetemedigin yerde evin var ailen var diye dusun. Yanlis olan ailenin yaninda olmamasi

Bı uzmandan yardım alıp bu konudaki doğru yol haritası cizmelisin

Sanki daha oncede bu soru karsima cikti isallah calisiyorsun dur

Kötü bir durum yaşamışsın evli misin

Hiç kimse mi destek olmadi

Bence doğru olanı yapıyorsun

Yaa sohbet edelım bıraz yaa gerçekten üzüldüm

Sana yüz çevirenleri düşünme

Ne adi bir insanmış ya ablan damı bir şey demedi

Affedilcek gibi de degil ama

Haklısın