Aniden aşırı dindarlık ya da aniden dinden tamamen soğumanın nedeni nedir?

Hep sorguladım, önce inançsız insalar zehir attı bana cahiliye dönemimde. İlk inançsız zehir Allah'ı kim yarattı sorusuydu. Bunun cevabını bilmiyordum o zamanlar. Kuşku başladı. İkinci zehir: Bu dünya gerçekten var ama ahireti bilmiyoruz. O yüzden yaşa gitsin kafana göre takıl. Zina, alkol, içki bunlar günah değil keyfine bak. Allah var din yok, dinler safsata hep. Ama ben o zamanlar cahildim fakat karakterimde araştırma kimliği var. Önce inançsız felsefelere baktım İslam'a karşı argümanlarını inceledim. Sonra bu argümanları not aldım. Aldıktan sonra sıra İslam'ı dinlemeye geldi. Mealin İslam olmadığını öğrendim ilk. Kur'an sadece Anayasa'dır. Başlık verir geçer. Detaya inmez. Bu yüzden detayı anlatmaları için peygamberler gönderir. İslam'ı doğru öğrenmek için Tefsir okumak lazımmış bu benim için dönüm noktası oldu. Çünkü inançsız kişilerin argümanlarının hepsini cevaplamışlar. İkisi arasında kıyaslama yaptım. İnançsızların İftira artıklarını öğrendim. Biz bilime inanıyoruz diyorlar ama İslam'a karşı uydurma hadisleri argüman olarak sunuyorlar. Ee Hadis bilim mi ki bana Hadis söylüyorlar? Başta kendileri ile çelişiyorlar. Bu birinci gözlemim oldu. İkinci gözlem olarak bilim dersi bile almayan bir adamın evrenin genişlemesini taa1400 leree beyan ettiğini öğrendim. İnançsızlar bunu yediremedikleri için siz Hubble teleskop ile bulduktan sonra ayetleri genişlemekte olarak değiştirdi diye iftara attıklarını görünce eski Tefsirleri araştırdım. Daha Hubble anasının karnından bile doğmadan Fahrettin Razi, Ebu Suud gibi bir çok İslam'ı alimlerin kuran Tefsirlerinde Evrenin genişlemekte olduğunu belirttiklerini öğrendim. Ve anladım ki inançsız kişiler sadece boş laf salatası ve dedikodu üzerine bir bilgi kirliliği inşa etmişler. Bu yüzden İslam'ı tercih ettim. Çünkü Bilimden önce bile bilimin bilmediği bilgileri bildirmiş. Bu yüzden de Günümüz Nobel ödülü bilim insanlarının yüzde 85i dindar yüzde 10.5 i Ateisttir. Bu gerçekleri görünce İslam'dan yana olmamak için hiç bir neden kalmadı benim için

Ben cddi bir dini eğitim almış, din konusunda çok kitap okumuş, çok şey izlemiş, dinlemiş birisiyim.
8 ve 9 yıl önce iki defa umreye gittim. Umreden sonra dine ve dini kavramlara karşı bakışım değişmeye başladı. Bize din diye empoze edilen şeyleri sorgulamaya, düşünmeye, eleştirmeye başladım. Aslında dinden uzaklaştığımı düşünmüyorum hatta din diye bize kakalanan duygulardan uzaklaştıkça tanrıya yaklaştığımı düşünüyorum.
Dua konusuna gelince aslında ben de pek dua edemiyorum veya etmiyorum. Dua edip birşeyler istemenin tanrının verdiklerini beğenmemek olduğunu, şükürsüzlük olduğunu bile düşünüyorum.
Bu halimden eski halime dönmeyi de istemiyorum açıkçası.

Dindarlığın aşırısı olmaz. O an hangi dine mensupsa ibadetlerini sıkılaştırmasıdır. Bu durumda ya kötü bir hal içindedir ya da tahmin olarak az da olsa iç maneviyatının artmasından olabilir.
Dinden soğumak değilde ibadetlerini birden kesmesi ise üzerindeki kötü durumun birden yok olmasıyla eski hayatına tekrar dönmesinden kaynaklıdır.

Ben ateistim tanrıya ya da dinlere inanmıyorum, bunun nedeni çok uzunca bir süre sorgulamam ve bunun sonunda dinlerin ne kadar saçma ve yalan olduğunu fark etmem oldu, aslında çoğu insan korkusundan dolayı gerçeklerdense bir yaratıca olmasına inanmayı seçiyor.