Din kararsızlığı?

Benzer bir soruya yazdığımı buraya yapıştırıyorum:
"
Bütün dinler, ezilenleri, fakir fukarayı, garibanı ilahi adaletin varlığına inandırıp bu dünyada çektikleri sıkıntılara, maruz kaldıkları haksızlıkları kabullenmelerini sağlamak üzere kurgulanmıştır. Bu dünyadaki acınası yaşamlarına isyan etmemeleri için. Yoksa zengin ve güçlü olanların iktidarı tehlikeye düşer, ezilenler kontrol altında tutulamaz. İktidarını ve zenginliklerini korumak için dini kullananlar, bu dünya nimetlerinden mahrum bıraktıkları geniş halk kitlelerine cennet vaadeder. Oysa adalet bu dünyada tesis edilmelidir. Herkes hakkını ölmeden önce almalıdır, adaletsizliğin hesabının sorulması, varlığı meçhul bir "ölüm sonrası yaşama" bırakılmamalıdır. Emeğinizi sömürerek, vergi kaçırarak hakkınızı gaspeden bir patron öldüğünde, cenazesinde "hakkımı helal etmiyorum" demeniz, o patron ve benzerlerinin sizden ve çocuklarınızdan çaldıklarını geri getirmez. Sadece öbür dünyada hesap vereceğini düşünerek teselli bulur, kendinizi avutursunuz. Adaletsiz bir dünyaya tahammül edilebilmesini sağlamanın dışında din, kadınları da baskı altında tutmak için bir araçtır. Bütün dinlerin kullandığı eril dilde de bunu görebilirsiniz. Kadınlara şeytani nitelikler yüklemek, erkekleri yoldan çıkarmakla itham etmek, dinlerdeki erkek egemen söylemlerin sonuçları. Yaratılış masalının 6.000-7.000 yıllık bir geçmişinin olması, buna karşın Göbeklitepe'nin 12.000-13.000 yıllık geçmişinin olması bile tüm dinlerin uydurma olduğunu kabul etmek için yeterli. Bu dünyada faydalı işler yapıp sadece yaratanın varlığını inkar etmekten dolayı cennete alınmayacak olmak saçmalık. Bu dünyada her haltı yiyip, her türlü haksızlığa ve zulme imza atıp sonradan tövbe edince cennete kabul edileceğine inanmak da ayrı bir saçmalık. Yaşadığımız hayat bir imtihansa, karşılığını öbür dünyada göreceğimiz bir imtihan değil, yaşam süremizle sınırlı ve bütün hesabı ölmeden önce vicdanımıza vereceğimiz bir imtihan. İnsan, yaşamı boyunca yaptığı haksızlıklardan, kötülüklerden dolayı vicdan azabı çekmeden huzur içinde ölmemeli. Asıl cehennem ölene kadar yaşayacağı vicdan azabı ve pişmanlık olmalı. Kendisine, çevresine, topluma faydalı olabilmiş, en azından maddi ve manevi zarar vermemiş insanların cenneti de ölene kadar hissettikleri iç huzuru, vicdan rahatlığı olmalı. Yaşamda "iyi, dürüst, erdemli, ahlak sahibi insan" olmak için öbür dünyanın cenneti hevesine ve cehenneminin korkusuna ihtiyacımız yok. Dinlerin, insanlığı, insanın ölümden sonra varlığını sürdürecek bir ruhu olduğuna inandırmalarının nedeni, cennet ve cehennemden oluşan ödül ve cezanın inandırıcı olabilmesini sağlamak. İnsan, bu ödül beklentisi ve ceza korkusu olmadan "iyi insan" olamayacak kadar düşük nitelikli bir canlı mıdır?"
"Kötülük yapanı ıslah etmek için adam yakmak nedir la?" diye soran abimiz:

Bende bu iki yıldır senin gibiydim fakat daha sonra okuyup araştırmaya devam ettim. İlk sıralar agnostik olsam da daha sonra tamamı ile deist oldum. Bir tanrı var ama dinler sadece insanları kullanmak için dedim kendi kendime. Harbiden de dini sömürge olarak kullanmak çok kolay. Çevremizde çok fazla örneği var. Rahat ol dostum.