İçimi dökebilir miyim?

Kimseye bahsedemediklerimi yazmak istiyorum. Soru değil iç dökmek ve birilerinin okuyacağını dinleyeceğini bilmek. Cümlelerimde çelişkiler olacak, anlayamadığınız yerler olacak. Ben de hâlâ anlayamıyorum. Ben 14 yaşındayken, avukat olan öz abim tarafından taciz edildim. Alkollüydü. Kendinde değildi. Babam onu öldürmesin diye aylarca aileme anlatmadım. Kendimi korumak için çekyatı açmadan uyudum. Yanıma gelirse duyarım diye aklımca kendimi koruduğumu hatırlıyorum. En ufak sese yıllarca kafamı kaldırdım kabuslar gördüm. Çocukluğum bitti psikolojim alt üst oldu. Aylar sonra ailem gizli gizli mesajlarımı okuyarak öğrendiler. Başta inanmadılar, abime sorunca abim itiraf etti. Abime bir fiske tokat bile atmadılar. Ailem bir kere nasılsın demedi. Dinlemedi, anlatamadım. Anlattığın kişilere yalan söyler misin dediler ağlayıp sızlayıp ben de onlar üzülmesin diye tekliflerini kabul ettim. Onlar üzülmesin diye sustum. Onlar üzülmesin diye senelerce onunla aynı evde kaldım. Yüzünü gördüm. Abim hayattaki en kıymetlimdi. Taciz edildiğim gece hiçbir şeyden habersiz abimin yastığını koklamıştım iyi ki böyle bir abim var diye. Babam çok değişik biri olduğu için birbirimize kenetlenmiştik. Yıllarca kendisini affettirmeye çalıştı. Bu süreçte o da çöktü. İntihar eder korkusu içimi kemiriyordu. Ailemin çöküşünü gördükçe dayanamadım çocuk aklımla abimi affettim. Sanırım bi 3 yıl falan oluyor affedeli. O olayı hiç yaşanmamış gibi arkamda bırakmayı tercih ettim. Yoksa onu her gördüğümdeki duygularımla daha fazla yaşayamazdım. Elimden tutup koruyup kollayanım da yoktu. Küçücüktüm. Yıllar sonra sen de beni istiyordun anafikirli sözleriyle bunu üstü kapalı ifade etti. O dönemlerde inşaallah abimin bir kızı olmaz diye dua ediyordum. Şimdi abimin bir kızı oldu. Çok korkuyorum. Çok güzel bir baba gibi duruyor ama kime sorsanız çevrede abimi kötü anlatmazlar. Herkes bayılır sülalenin en hayırlı evladı olarak görürler. Dinlediğiniz için teşekkür ederim. Sadece anonim bir şekilde artık birilerine içimi dökmek istedim.