Zor zamanlardan geçen ve yalnız biri ne yapmalı?

Son birkaç aydır o kadar yalnızım ki. Bağırıyorum kimse duymuyor, anlatmaya çalışıyorum kimse anlamıyor. Diğerlerini de derdimle üzmeye hakkım yok diye sessiz sessiz ağlayıp insanlar yanıma gelince hemen gülüyorum kimse anlamasın diye. Zaten 2 arkadaşım vardı biri sevgili yaptığı için artık yazmıyor diğeri de anlamadığım bir şekilde durduk yere ters yaptı. En son patlama noktası olarak ikisiyle de birdaha görüşmeme kararı aldım. Evde tek anlaşabildiğim insan annem ama o da bir yere kadar oluyor. Bir şeyler anlatıyorum haklı olarak bir yerden sonra sıkılıp sus artık diyor. Zaten bugüne kadar 1 sevgilim oldu o da ayrıldığımızda onu hiç sevmemiştim evlenme niyetinde de değildim ondan faydalandım diye hakkımda konuşmuş. Sabretmeye çalışıyorum, her gün daha da dişimi sıkıyorum ama hayat tek başınıza olduğunuzda gerçekten çok zor bir yermiş. O kadar bunaldım ki artık ne sabrım kaldı ne ümidim. Bilmiyorum ne yapacağımı. Önerisi olan var mı?