Yalnız bir insan zor bir dönemi nasıl tek başına atlatabilir?

Allah bize yardım etsin.. Gerçekten çok zor.. Zaten o kadar acı çekiyorum. Bari dışlanmayayım. Sadece yalnız bıraksalar gene şikayet etmeyeceğim. Ben geçerken mutlaka 3-4kız toplanmış oluyor, tam karşımda bana bakıp gülüyorlar. Kulaktan kulağa gözümün içine baka baka konuşuyorlar. Ve bunu sadece o kızlar değil her insan evladı yapıyor. Ne istiyorlar benden merak ediyorum. Bir insanın bu kadar mı üstüne gidilir? İnsanım ben, insan. Kendimi kötü hissedebileceğim ve kendime zarar vereceğim ihtimalini hiçbir şekilde hesaba katmıyorlar. Havalı olduklarını zannediyorlar. Oysa sadece birkaç zorbadan ibaretler benim hayatımda sadece figüran hepsi. Ana karakter benim. Empati sıfır tabii..

Edinemem. Sandığınız gibi değil. İftiraya uğradım ve hâlen daha uğruyorum. Herkes benden nefret ediyor. Çok büyük bir psikolojik sıkıntının içerisindeyim.. Arkadaşım olmadığı için kimseye de anlayamıyorum. Anlatmadıkça hasta oluyorum..

Ya akrabalarım falan var, komşular var onlar ile iyi anlaşabilirim. Ben zaten konuşma yeteneği çok iyi olan biriyim hemen dikkat çekiyorum iftiraya da zaten bu yüzden uğradım kıskandıkları için. Benden nefret ediyorlar beni öldürmek isteyecek kadar çok.. Arkadaşlarına beni kötüleyerek anlatıyorlar kibirli diyorlar, ezelim şu kızı diyorlar, nefret ediyorum ondan çok itici diyorlar.. Bunu benim gözümün önünde yapıyorlar. Arkadaşları da bunlara hak veriyor onlar da beni dışlıyorlar bu böyle devam ediyor her insan benden nefret ediyor.. Daha da edecek biliyorum. Daha da yayacaklar. Fırtına gün geçtikçe güçleniyor ve karşısında ufacık bir insan var.. Ne yapacağım bilemiyorum.. Burası lise son sınıf. Özel lisede olduğum için kavga edemiyorum eğer devlet lisesinde olsaydım emin ol alayının ağzını burnunu kırardım. Atılmaktan korkuyorum yani. Atılırsam başka nakil aldıracak lise yok ki. Hem şu an gittiğim okul çok büyük, mezuniyet belgemde bu lisenin adının yazmasını istiyorum. Bu yüzden kavga da edemiyorum, daha da alevlenmesin diye sesimi de çıkaramıyorum.. Ama bıktım artık. Hiç dedikodu yapmayanlara da beni kötülüyorlar. Bazıları bana kıyamıyorlar ama arkadaş da olmuyorlar. Sadece bana bakıyorlar.. Normal bir bakma değil. Sana soruyorum, koridordan yürüyorsun, en az 3 kişi, farklı farklı yerlerde, gözlerini ayırmadan sana bakıyorlar gözlerini, hareketlerini, fiziğini falan süzüyorlar.. Okulda ders dinlemeye çalışıyorum iki kişi dönüp dönüp bana bakıyorlar. Baya baya gözümün içine. Ve bunu her boşlukta yapıyorlar. Kendimi hayvanat bahçesinde insanlara göstermek için sergilenen hayvanlara benzetiyorum.. Ben bir insanım ve ben de çok fazla rahatsız edilmekten hoşlanmıyorum ama insanlar çok fazla üstüme gidiyorlar ya...

İftiraya uğradım.. Biliyorum o insanların hepsi beş para etmez pislikler ve ben onların verdiği zararlar yüzünden kendime zarar vermekten çok korkuyorum.. Aileme de anlatamıyorum.. Beni dışlıyorlar. Kimseye söyleyemiyorum full yalnızım.

Hayal kurmak demeyin bana. Beni hasta etti.. O kadar kurdum ki bir süre sonra yemek yiyemeyecek hale geldim..

İftiraya uğradım.

Ailemle beraber yaşıyorum çok yobaz insanlar bir dönem gene antipsikotik kullanıyordum bana deli diyorlardı üstüme kapıyı kilitliyorlardı.. O günleri asla yeniden yaşamayacağım ailemin bana deli muamelesi yaptığında yaşadığım acıyı ben aslında hiçbir zaman yaşamadım..

Aynen öyle. Bazen çok merak ediyorum madem sorunlarımla hiç ilgilenmeyecektiniz beni bu kadar depresif bir insan yapacaktınız, o zaman niye yaptınız? Yetişkinler hep çocuklarının kendi istedikleri mükemmel başarılı sevimli çocuk modeline uymasını istiyor sırf prestij için adamlar çocuk yapıyorlar ne kadar saçma ne kadar değişik bir düşünce şekli ve nasıl insafsızlık bu..

Öyle mi diyorsun