Uyuyamıyorum? Oysa düzenli düzenim vardı?

Aynen öyle. Hiçbiri panzehir olmadı hep zehir hep zehir

Boşanmak gibi faciadan sonra başka problemlerle de yüzleşmek gibi zorunda kalınca artık yenilmeye gücüm kalmadı.

Bazı şeyler öyle kolay değil ve ben artık ilişkileri birine katlanmak hatta o yetmezmiş gibi bir de ailesine katlanmak olarak görüyorum. Benim kimseyi kendi aileme bile katlanacak gücüm yok

Normalde de oldukça karamsar biriyim. O yüzden bu konuda yaşadıklarımdan sonra olmamam imkansız

Aynı hatalara düşmem ama karakterim bazı şeylere engel oluyor. Şöyle ki birisi beni tanımak istedi, ben hep arkadaşça yaklaştım. O ise seninle konuşmadığım gün kendimi kötü hissediyorum dedi, sık sık mesaj attı, ben daha yeni yeni toparlanmaya başladığım için geri planda tutmaya çalışıyordum. Konuştukça ortak noktalarımızın çıkması, o da boşanmış ve ailevi sıkıntılar yaşamış biri olarak beni anlaması hoşuma gitmişti. Duygusal bir şey olmasa da değer verdiğim birisi haline geldi. Ama sonra ben ondan daha yoğun olmama rağmen iş konusunda işini bahane etmeye, yoğunum demeye ve mesajları seyrekleşmeye, aramamaya başladı. Bu durum çok canımı sıktı haliyle. Böyle şeylere takılan biri normalde de takıntılı olunca maalesef. Bir de beni anlayan insan kayboldu ve canımı sıkan bazı konularda kendini övmeyi başladı.
Günlerce mesajlaşmanın ardından kısa mesajla arkadaşlığı bitirdim ve hemen onayladı. Nedenini günlerce düşündüm, anlam veremedim ve kime anlatsam çoğunlukla başkasını bulmuştur dendi. Bu kadar kolay mı gerçekten bu şeyler? Ben artık yıpranmak istemiyorm.