Arkadaşlar sanırım evlatlıgım?

anneannemler benden hep nefret ettiler. ama ne nefret. beni kaç kere öldürmeye bile çalıstılar yatağıma akrep koydular cocukken beni ıssız bir sahilde tek basıma atıp gittiler. annemde beni pek sevmiyor. ailem bana ilgi göstermiyor okadar. halam bile bana kötü gözle bakıyor. bebekliğimden doğdugum andan 1 tane bile fotoğraf yok. tüm fotograflarım 2-3 yasından baslıyor. ne anneme ne babama hiç benzemiyorum. sevilmediğimi hissediyorum. annem ilaç kullanıyormus. çocugu olamazmıs. bunu biliyorum zaten. e ben nasıl oldum diyince oldun iste denip laf geveleniyor tek cocugum. hatırlıyorumda 2-3 yasındayen mesela anne sütü diye biberondan sut içiyordum. ama 3 yasında cocugu olan annenin sütümü olur ! hem hiç memeden sut içmedim hep biberon. bebekliğimi hatırlamıyorum emin olun hatırlardım herşey 2-3 yasında baslıyor. 2-3 yasından önce ailemi hiç gördugumu hatırlamıyorum hiçbisi. demin babaannemle bir konusma yaptık cogu sey acıklanamadı ona caktırmadım ama o an kesinlikle evlatlık oldugum süpesinin gerçek olabileceğini anladım. bununla nasıl basa çıkıcam? nasıl yasıyacağım? hala bana söylemediler. 11 yasımdan beri bunu net olarak ciddi ciddi hissediyorum. ondan öncede hiç sevilmeyen zulun gören insanın kendi cocuğuna yapmaya kıyamayacağı şeyler yapıldı bana nolur yarıdm edin. yalvarırım.