Babadan soğumak, yüzünü görmek istememek?

babamla çocukken çok iyi anlaşırdım. bana çok şey öğretmişliği de vardır. fakat büyüdükçe bazı şeyler değişmeye başladı. sürekli eleştirmesi, sabah akşam eleştirmesi, çok bilmiş tavırları, aşırı sinirli hareketleri.. başta hak verdim, babamdır işinde gücünde stresli adam, boşver dedim. daha sonra beni herkesin içinde rencide etti. hem de bunu birkaç kez yaptı. hepsinde ağlaya ağlaya odama gittim, sustum ve affettim. çünkü ben her babamdan uzaklaştığımda ailem uyardı, “babana iyi davran” “onu sev” “o senin babandır”! ben hep onları dinledim dediğim gibi sustum ve affettim. artık gına geldi. çünkü gözümün önünde anneme vurdu! çıldırdım öldürecektim onu sinir krizi geçirdim. ondan nefret etmeye başladım. neden bir insan bu kadar iğrençleşebilir ki? NEDEN?