Ben bir eziğim, dünyanın en gereksiz insanıyım;( Okursanız çok iyi?

Kendimi mal gibi hissediyorum, hiçbir boka yaramıyorum. Keşke dünyaya musluk olarak falan gelseydim en azından bir faydam olurdu. Beceriksiz, ezik, saf, salak, çocuk, kimsenin ciddiye almadığı gereksiz bir insan olarak görüyorum kendimi. Kimse beni ciddiye almıyor özellikle de ailem, yanlarında gülerken bile bazen çekiniyorum çünkü ben bir malım. Annemle dahi muhabbetim yok birşey sorsam adam akilli cevap vermiyor buda beni değersizmişim gibi hissettiriyor. Babamla desen konuşmaya çekiniyorum oda çocukmuşum gibi, ciddiye almıyormuş gibi hissettirdiğinden konuşurken kısa kesiyorum. Akraba ortamında da çok kasıldığımdan düğüne vs gitmem o yüzden onlar da mal yerine koyuyor beni kesin. Ama Bursa'ya babaannemin dedemin yanına gidince herşey değişiyor değer verdiklerini hissettiğim için sürekli geziyorum en önemlisi insanlardan KORKMUYORUM! Ama yine de kendimi yetersiz buluyorum. Burda sürekli evin içindeyim insanlarla muhabbet yok o yüzden okulda da sessizim. OFFF Nereye kadar böyle gidecek bu! Ama tek başına olduğum için çözümde bulamıyorum. Öncelikle birisine içimi dökmek istiyorum ama o kadar da güvendiğim kimse yok psikologa gitsem ise yarar mı sizce? Kimse okumayacak ama yardım edin ne yapmalıyım NASIL KURTULUCAM bu dünyadan. ;((((((((((((