Yaşamaya bile kıyamadığım; Faili meçhul gençliğim...

Şunu yakın zaman da anlamıştım ki , " hayatta senden daha değerli hiç birşey yok , sen varsan yaşıyorsan dimdik ayaktaysan , herşey vardır sen yoksan hiçbirşeyde olmaz " ..

Hayatta " sen " den değerli hiç birşey yok !

Kimse senin mutluğunu düşünmez , tek düşünen " anne ve baba " dır , ama evlat anne babanın mutluluğunu düşünmez .

Bazen yokluğunda kaybolduğum kadar varlığını aramadığım oldu.

Bazen senden geriye kalanları düşünürken kendimi ileriye götüremediğim oldu.

Bazen ne ben buradaydım ne de sen orda.

Bazen sen buradaydın.

Ben orda.

Ben ve sen! Biz olamayanların dillerinden dökülenler.

Kimi lal, kimi ihlal.

Dünyanın yuvarlıklığında hep ters yöne gidenler...

Birisi sen, diğeri ben.

Hergun gencligim elimden kayip gidiyor gibi hissediyorum. Ama gencligini yasamak nedir ki? Bunu bir turlu cozemiyorum. Yasamak acaba eglence hayati mi? Gezmek tozmak mi? Evde surekli durup kitap okumak mi yoksa? Cozemiyorum.. Belki yaslaninca anlarim..

Eksik kalmak kötü idi çünkü hep "büyük" olmak "büyük" düşünmemiz gerekti. Çocukluk bizim neyimizeydi? Hayatımın bir bölümünü hızla ileri sarmışlardı sanki, o bölüm benim çocukluğumdu. Belki bir ihtiyar değilim ama kendimi bildim bileli gencim ve şimdi gençliğimide ihtiyarlığımıda doya doya yaşamak düşer..

geçmişi bırak geçti gitti, şimdi hayatının geri kalanında olabileceğin en genç yaştasın, kıymetini bilerek önüne bak, geriye dönüp geçmişi değiştiremeyiz ama geleceği şekillendirmek bizim elimizde ;))))

Asla hakketigim degeri vermedimm halada vermiyorum cunku hep basklarini mutlu etme cabasindayim nicin mii sebebini kendimde bilmiyorum ama ben basklari uzulmesin diyyeee cok canim yandii ama goruyorum ki o uzulmesin dediklerim uzdu hep beni...

Kendimden öncehep başkalarını koydum.İlerleyemiyorsam hep bu yüzdendir.Öyle büyük bir kalabalık var ki önümde aralarından sıyrılıp en öne geçmek zor ve yıpratıcı :/

Ne konuştum ben öyle be :D

Sinav donemlerimde kendime cok kotu davrandigimi hep sinav donemim bitince, bir oh cekince anliyorum. Bir daha yapmayacagim diyorum ama yeni bir sinav donemi geliyor ve basa sariyorum.

İyiydi. Biz daha kendimize değer veremiyorken, saygı duyamıyorken, etrafımıza neden veremediğimizi sorguluyoruz. Ya da hak ettiğimiz değeri neden alamadığımızı... Basit, kendimizi sevmiyoruz ki.

sormadım aslında düşünmedimde ama ben kendim hariç herkese gereğinden fazla değer verdim bu yüzdende hep kaybettim..

Uzun zamandan beri, hiç bir soruyu ''5 yıldız verecek kadar'' böylesine beğenmemiştim..

En önemlisi de bu kadar yakın hissetmemiştim kendimi bir soruya..!



*****Tebrikler & Teşekkürler*****

başlı basına tum hayat boyu yalnız demek benım ıcın ben... kendıme verdıgımdeger ıcın belkıde baslı basına yalnızllık yaa