Dostoyevski, "İnsan Akıllandıkça İç Sıkıntısı Artar" Dediğine Göre, "Cehalet mutluluk mudur, ya da huzur mudur''?

Aksine akıllandıkça azalır, tabloya dışardan baktığında düşünecek çok şey bulursun, zıt fikirleri beyninde evirip çevirerek hayati anlamsiz bir karmaşaya döndürürsün halbuki gerçekte yaşam beylik kitap cümleleriyle konuşmayacak, evrenin sırrına ermeye uğraşmayacak kadar basittir, resmi seyretmeyi birakip içine girdiğinde seni rahatsiz eden detaylarin gündelik sıradan işlerin arasında önem teşkil etmedigini görürsün, insan yapacak iş bulamadığında kendini filozof zanneder, insanlar da ihtiyaç duyduklari şeyler de basit şeyler, tıpkı diğer canlilar gibi. Hayat insan beyninin algılayabildiği her detayi buyutup buyuk ve onemli düşünceler seli haline getirmesine gerek olmayan bir yer.

Cehalet yenilmesi gereken en büyük düşmandır. Cahil diline gelen herşeyi konuşur, akıllı insan sözünü düşünmeden diline dökmez.
Kârlı olan ortada.