Dostoyevski soruyor: Kolay elde edilmiş bir mutluluk mu, yoksa insanı yücelten acı mı daha iyi?

Pardon yücelten.. Şöyle ki, insan yaşadığı acılarla başa çıkmayı öğrenme sürecinde, olaylara verdiği tepkiler ve yaşadıklarından aldığı dersler ve ya kazandığı güçlülük ve olgunlukla değişiyor. Kolay elde edilen mutluluğa alışan bir insan bence güçsüz bir insandır. Çünkü bir bedel ödememiş, çabalamamış, zorluk ve acı bilmemiş. Bu yüzden güçsüz ve tembeldir. Ayrıca kolay elde edilen mutluluğu kaybetme korkunda olmaz çünkü aklında "nasıl olsa yine olur" düşüncesi vardır.. Acıdan sonra gelen bir mutluluğu kaybetmekten korkarsan "Ya bir daha olmazsa" diye düşünerek.. O yüzden bilinçli ve güçlü olmak bakımından İNSANI YÜCELTEN BİR ACI :)

Aynen öyle dostum. Acı çekmeyen biri büyümeyen biridir, net :)

Teşekkürler :)

kendimi yerden yere vurmanın bir alemi yok. zaten öleceğim, zamanımı olgunlaşmakla harcamamak daha mantıklı. sanırım dostoyevski bunu karamazov kardeşleri yazmadan önce söylemiş. çok net, çok belirgin, keskin bir ayrım olmuş.

kuzenim evlendi, çocuğu oldu, anneanneden kalan mirasla ev aldı, mutlu gözüküyordu. ben zoru seçtim, ailemden para kabul etmedim, tek başıma yaşıyorum. 28 yaşındayım, güzel bir hayatım var, zor bir hayatım var, bir sürü insan var hayatımda, kendi çapımda sarsıcı olaylar yaşadım, çevremdeki insanlar güçlü bir kadın olduğuma kanaat getirdiler. şimdi de güzel ve zor bir ilişkim var. hiçbir şeyin kolayına talip olmadım. her neyse. tüm bunlar ne için?

tecrübe. kolay olsa iyi olurdu. bir noktadan sonra kolayını da seçemiyorsun o da alışkanlık.

bence bu noktada dostoyevskinin ayrımının netliği seçimi flulaştırıyor. hayat o kadar net değil.