Yeni Tanıdığın Birini Kaybetmiş Olmak Ne Acı!

Bugün tanıdım onu, bugün ağladım, bugün üzüldüm en çok. Ve onu tanır tanımaz da bu benceyi yazmaya koyuldum. Sadece içimdekileri dökmekti niyetim -yazmak bir merhem, yazmak bir ilaç, sonra siz de okuyun istedim. Belki bir seveni okur iki konuşuruz ardından... O bir sanatçıdan fazlasıymış meğer... O bir yardımsevermiş! Hem de çok severmiş!

Evet, Barış Akarsu'dan bahsediyorum!

Es geçerdim... Çok kişi çok sevmiş!

Yeni tanıdım onu, daha bugün ama 10 yıl olmuş kaybedeli. Ne acı! Adını bilirdim, şarkılarını dinlerdim, tarzını beğenirdim ama bir adım öteye gidip "Bu adam kim?" demezdim. Merak etmezdim. Onu da diğer şarkıcılarla aynı kefeye koyar, farkını hiç bilmezdim. Sesine hayrandım, sanatını severdim ama hiç onu tanımayı düşünmezdim. Es geçerdim.

Yardımseverliğini duymuştum zamanında. Ama reklam içindir diye düşündüm ve es geçtim.

Ölüm haberini aldığımda ağladım. Bir sanatçı için ağladım. Ama tanımadığım bir sanatçıydı; acım uzun sürmedi. Rüzgar gibi geldi geçti. Birkaç damla gözyaşı... Hak etmediği kadar azdı! Daha fazlasına layıktı, bilemedim! O hastanedeyken hayranları, sevenleri kapıda bekledi, dualar etti, ağladı. "Ne çok seveni varmış" dedim. Çok kişi çok sevmiş. Ama durup düşünmedim, "Neden bu kadar sevgi?" demedim. Es geçtim yine, bir kez daha. Hem de hiç hak etmediği halde.

İlk adım...

Bugün sosyal medya hesabımda dolanırken bir paylaşım gördüm. Ağladım, öyle bir kaç damla değil. Uzun uzun, içli içli, acı acı ağladım. Duygulandım. Üzüldüm. Okuduğum o paylaşım, meğer onu tanımaya attığım ilk adımmış. Geç kalmış bir adım...

İşte o paylaşım:

“Üniversiteyi yeni kazanmıştım. Babamın pek durumu yoktu, ben de biraz para biriktirmek için yazın Bodrum'a gittim. Bir arkadaşım bir mekanda çalışıyordu, ben de orada işe başladım. Onu ilk kez orada gördüm .Sahneye çıkıyordu, daha yeni yeni tanınıyordu ama..
Sabah oldu, sahnesi bitti, yanımıza geldi ;
Dostum gel otur gel dedi.
Ben utana sıkıla abi iş var dedim.
Ya gel sen, sonra yaparız beraber dedi.
Oturdum kimsin bakalım sen, adın ne ? dedi..
Yusuf dedim.
Ekmek kuyunun dibindedir Yusuf dedi.
Gülümsedim
Okuyorum abi, para lazım dedim..
Aferin dedi
İyi geceler bile demeden gitti..
Sonra hemen hiç selam bile vermeden 2 ay geçti..


Ben babamı kaybettim abi orada çalışırken.
Memlekete gittim.
Mersin'e.
Baktım kalabalıkta biri var, siyah deri mont, gözlüklü.
Yaklaştı yanıma, olur Yusuf olur..
Hayat bu, kuyudan çıkmaya gayret et sen hep dedi..
Gitti..
Kardeşime bir zarf bırakmış, içinde biraz para ve bir mektup var, bir de banka hesap cüzdanı..
Bütün eğitim masrafların bana ait, kimseye söz etmek yok.
Etmedim abi, kimseye bir şey demedim…
O günden sonra abim, babam, her şeyim oldu o benim..
Evlendim, oğlum var bir tane, adı Barış.”
Yusuf Sami Atılgan

Barış Akarsu kimdir?

Barış, duygusal, sempatik, kıpır kıpır, enerjik, hatta hiper-aktif, yardım sever, kendiyle, çevresiyle barışık bir pırlantaymış. Tertemiz de bir kalbi varmış, yaşam doluymuş.

Bunları duydukça onu göresim geliyor. Keşke'lerde boğuluyorum. Keşke görme, o enerjisini soluma imkanım olsaymış diyorum. Bir kez de göremediğime üzülüyorum.

"O'nu tanıyanlar, görenler, O'nun enerjisini tadanlar, gülüşlerini görenler ne şanslı insanlar!" diyorum.

"Barış bebekken beşiğinde uyurken bir kelebek gelmiş Barış bebeğin beşiğine konmuş ve oradan ayrılmamıştır."

Küçük yaşlarda Amasra'ya gelen müzisyenlerden etkilenerek mızıka, flüt, gitar gibi müzik aletleri çalmaya başlamış.

16 yaşındayken Zonguldak'ın Ereğli ilçesine gitmiş. Bende gitmiştim oraya. İster istemez düşünüyor insan: Onun geçtiği yollardan geçmişim, bir zamanlar O'nun yaşadığı yerde farklı bir zaman diliminde bulunmuşum.

Ve Barış çocukları çok severmiş.

2004'te "Akademi Türkiye" yarışmasıyla tanımışız onu, ben geç kaldım.

Bir de sevdiği varmış...

Bir de çok sevdiği bir sevgilisi varmış Barış'ın. Dilinden hiç düşürmezmiş. Gözü de başkasını görmüyormuş zaten. Zeynep Koçak, Zonguldak Karaelmas Üniversitesi Alaplı Meslek Yüksek Okulu İşletme Programı Bölümü'nü kazanmış, Karadeniz Ereğli'de tanışmış bizim çifte kumrular.

Zeynep de güler yüzlü, mütevazı biriymiş. Şan şöhrette ayırmaya yetmemiş onları. Zaten Barış'ta böylesine sahte bir dünyaya dalıp gerçekleri unutacak biri değilmiş anladığım kadarıyla. Adam gibi adammış. Sevgilisin elini bir tutmuş bir daha da bırakmamış bırakmasına ama gel gör ki Zeynep 6 ay öncesinde birbirlerini yıprattıklarını düşünerek bir süreliğine ayrılmayı teklif etmiş ve ayrılmışlar. Ama bizimkinin dilinden yine de hiç düşmemiş Zeynep. Doğum günü de yaklaştıkça çevresine hep "Sizce arar mı?" diye sorar olmuş.

O uğursuz kaza...

Kaza günü Barış, sevgilisi ve ortak arkadaşları birlikte yemek yemişler ve mekandan çıktıklarında direksiyona sevgilisi Zeynep Koçak geçmiş. Acemiymiş henüz. Otopark görevlisinin anlattığına göre Zeynep arabayı kaldıramamış. Görevli de "Abi istersen verme arabayı." demiş. Barış'ta "Yok yok kullanır" demiş. Ama Zeynep kullanamamış.

O akşamki doğum günü kutlaması Kervansaray Otel'de yapılacakmış. Ardından gece yarısı teknede bir partiyle son bulacakmış. İkinci kutlama ücretliymiş. 100 YTL'den satılan biletlerin geliri yine lösemili çocuklara bağışlanacakmış.

Kervansaray Otel'e doğru yola çıkmışlar ve Torba kavşağında o uğursuz kaza gerçekleşmiş. Üçü birlikte o kazada hayatını kaybetmiş.

Unutulmayacak!

Böylesine yaşam dolu, böylesine yardımsever bir adamı siz unutabilir misiniz? Sık sık yardım konserleri verirmiş, özellikle lösemili çocukları için. Onunda hikayesi vardı ama daha fazla uzatmak istemiyorum... Bunları okudukça daha bir sevdim Barış'ı. Bence bu sevgiyi sonuna kadar da hak ediyor. Siz Barış'ı sever miydiniz, ya da ne düşünürsünüz bilemem. Ama ben Barış'ın erken gidişine üzülüyorum. Belki abarttığımı düşüneceksiniz. Ama böyle bir adam, bu dünyanın pisliğinde boğulmamalıydı zaten. Gerçi yaşasaydı kim bilir kimlere umut olacaktı, kimlere yardım elini uzatacaktı, kimlere ışık tutacaktı...

Biliyorum, Barış unutulmayacak! En azından ben unutmayacağım!

Belki bir gün bir oğlum olur, adını Barış koyarım. Kim bilir...

Bir anneye sorulur mu bu soru?

Barış'ın annesine sorulan soru: “Barış Akarsu kaza yaptığı akşam hem alkollü, hem de hızlı gidiyormuş. O da hatalı değil mi?”

Annesi nasıl biridir bilemem ama bir anneye sorulacak soru mu bu? İnsanlar nasıl bu kadar acımasız olabiliyorlar aklım almıyor.

Üstelik arabayı kullanan Barış'ın sevgilisiymiş ve kazaya şahit olan bir taksi şoförü de alkollü olmadıklarını söylemiş.

"Alkollü olsaydı anlardık." demiş.

Neyse yazımı daha fazla uzatmak istemiyorum. Barış'ta böyle koca yürekli, böyle sevilen ve bu sevginin her damlasını hak eden bir adammış işte. Adam gibi adam.

Onu tanıdığım gün kaybetmişim meğer...

Onu bugün tanıdım,

Tanıdıkça kaybettim, kaybettikçe canım yandı!

Bugün içten, derinden üzüldüm.

Yasını tutmaya geç kaldım, bugün tuttum.

Bugün ağladım, bugün kahroldum.

Bugün fark ettim neyi kaybettiğimizi

Bugün açtım ellerimi, bugün dualar ettim

Dualarda bile geç kaldım.

Bugün başladım özlemeye

Hatta bugün başladım içten sevmeye

10 yıl sonra bugün yandı canım ilk kez...

Biliyorum, çok geç kaldım.

Ama unutmayın ki; ben bir insanım

Bir şeylerin değerini anca kaybedince anlarım.

Kaybedeli 10 yıl oldu, ben yeni anladım.

Diyorum ya;

GEÇ KALDIM! ÇOK GEÇ!

Mezar taşı...

Umarım okurken sıkılmamışsınızdır ama içimi dökmek istedim... Ve yazımı Barış'ın bir şarkısıyla bitirmek istiyorum. Keyifli dinlemeler...