Yalnızlığın 3 Evresi

Bu Bencemde sizlere çoğunluğun, hayatının belirli dönemlerinde, yaşadığı yalnızlıktan bahsetmek istiyorum...

1. Evre: Doğum

Dünyaya gelende ağlıyor, gidende... Şimdi diyeceksiniz ki, doğduğumuzda yalnız değiliz ki ailemiz, Annemiz bizim yanımızda. Doğru... Ve fakat bu her birimiz için geçerli olmayabiliyor.

Ezelden beri hayata bir sıfır yenik başlayanlarımız var. Hepimiz doğduğumuzda ağlıyoruz ama bazılarının gözyaşlarına hayat çok ağır yükler yüklüyor. Doğar doğmaz terk edilen, reddedilen ya da yasak aşkın meyvesi olup kabul görmeyenleri kastediyorum.

Bu insanların içine işlemiş oluyor o yalnızlık, kimsesizlik...hemde ilk nefesten itibaren.

Kim bunu nasıl onarsın?

2. Evre: Yaşam

Ölüm dediğimiz nedir ki, yaşamayı seçmişken... Belkide en zor evre... Düşünürsek, artık bilinçliyiz. Etrafımızı, insanları, hayatı... Hayatımızı sorguluyoruz. İlişkilerimiz şekil alıyor, bazıları derinleşirken, bazıları da yüzeyde kalıyor. Bütün bunlara hayal ve kalp kırıklıkları da eşlik ediyor.

Kalabalığın içinde yalnızlığı ilk defa, bilinçli olarak hissediyoruz. Özellikle bizi kimsenin anlamadığını yahut bilmediğini gördüğümüzde. Dolayısıyla. İnızlığımızı geceye haykırsak ne fayda?

3. Evre: Ölüm

Ölüm yalnız gerçekleşir... Son dem... Evet, artık hayatın döngesini anladığımız, ömrümüzün son evresindeyiz. Birlik içinde ya da yalnız geçirdiğimiz dönemlere göz gezdirip, muhasebesini yapıyor ve dahil kendimizi sorguluyoruz. Yalnızlığı hayatın bir parçası, imtihanı ve tecrübesi olarak deşifre edip, kabul ediyoruz. Ki etmesekte bir şeyin değişeceği yok. Ölümü beklerken, ona hazırlanırken her kim yanımızda olursa olsun, yalnız gideceğimizi biliyoruz ve en sonunda anlıyoruz. Geriye artık bir soru kaldı mı?

Okuduğunuz için teşekkürler😊