Yalnızlık Devletinin İnsanları

"Gün bitince başlar bazı dostluklar. Güneş vicdanları örttüğü için göremediklerimiz var." diyerek söze başlamak istiyorum. Herkes kalbinin sesine kulak verebilseydi bu dilsizlik son bulur muydu bilmiyorum. Yine de kalbimi dinlemekten vazgeçemiyorum.

Herkes birbirinden şikayetçi ve herkes küskün insanlığa

Boş ve karanlık bir odadan ibaret gönlümüz. Mumla arar olmadık mı sadakat gösterenleri? Oysa tekrar tekrar kaybeden de bizdik sevenleri. Yinede bir ümit bekledik ki doğsun gönül güneşimiz. Kollarımızda ve ceplerimizde taşıdığımız zaman ölçerler bize yetmedi ve duvarlarımıza baktık. Duvarlara baka baka belki de yalnızlığa alıştık. Şimdi soruyorum kendime varlığının sebebi ne evimdeki odaların? Biriyle aynı kapıdan girip ayrı gönül yataklarında yattığımda anladım ki, insandı asıl sebebi bu karmaşanın. Biz böldük gönül hanemizi üçe beşe. Sonradan söylenip durduk yan odada hareketsiz yatan leşe.

Şimdi hareket etmeliyim o duvarları yıkmak için.

Kalbimle aramdaki engelleri kırmak için.

Son bir kez daha avutarak kendimi

Tan yerine bakmalıyım görmek için.

Aşılmazları aşmanız dileğiyle.