Bol Bol Seyahat ve Kötü Psikoloji

Babamın işi yüzünden çektiğim sıkıntıları sizlerle paylaşacağım çünkü duygularımı paylaşacağım kimsem yok veya insanlarla payalaşacak kadar cesur değilim . Artık dayanmadığım için kapalı kutumu azcık da olsa açmaya karar verdim ne de olsa bir insanım, insanın doğasında vardır dertlerini anlatma isteği.

16 Şubat 1997

Bu tarihte Nepal'de ben doğdum . Neden mi Nepal ? Söyledim ya işte babamın işi... 2 yaşıma kadar orada yaşamışım.

Fransa

5 yasında Paristeydim hayatımın en zor dönemlerinden birsiydi . Babam beni bir fransız okuluna yazdırdı . Ah keşke zamanı geri alabilseydik de Fransız okuluna adımımı atmaz olaydım .Şimdi hayatıma bir bakıyorum da Paris'te ki hayatım bu kabusun sadece bir başlangıcıymış. 5 yasında bir kreşe atıldım , yapa yalnız . Kimsem yoktu çünkü çocuklarla iletişime bile geçemiyordum . Yanımdakiler gülüp eğlenip bir şeyler mırıldanırken ben kendime çoktan hayali bir arkadaş edinmiştim bile . Sonra sınıfımıza bir türk kızı geldi 1 yıl kaldı ve gitti o oradaki ilk ve son arkadaşımdı. 6 yaşıma geldiğimde tennefüslerde kendi kendime konuşuyordum . Sınıfta yokluğumla varlığım birdi . Arkadaşım olmadığı için fransızcam da gelişmedi.

Annem ne kadar özel öğretmenler tutsa bile ben hep aptal kaldım . Ne okuma yazmayı öğrendim ne de matematikten bir şey anladım hal böyle olunca sınıfta kaldım . Daha 1. sınıfta , sınıfta kalan aptal benim ne büyük bir başarı ama değil mi ? Hiç sevilmedim ki hala sevilmiyorum. Şimdi aklıma bir şey geldi de .. o zamanlar arkadaşlarım makyaj yaparlardı ( makyaj derken lip balm, ruj )bende özenirdim açıkçası bir kız yanına bir sandalye almış sınıfta ben ve sınıftaki kızlar sıraya girmişti, sıra bana gelince sandalyeye oturduktan sonra kızın bana makyaj yapması gerekiyordu. Ah salak kafam keşke girmeseydim o sıraya, sıra bana gelince kız makyajımı yaptı ve arkadan kahkaha sesleri geldi. Tabi küçüktüm bir şey anlamadım , yüzümde güzel bir makyaj olduğundan emindim sınıfa büyük bir öz güvenle girecekken bir öğretmen beni durdurup ''Aynaya baksan iyi olur'' dedi. Birde ne göreyim kız yüzümün yarısını rujla boyamış , onca kızın yüzünü Yunan Tanrıçasına çevirmişti benim yüzüm ise bir b*ka benzememişti . Yıllar geçti ve bu lanet okuldan kurtuldum ya da kurtulduğumu sandım...

Bulgaristan

10 yaşlarındayken buradaydım biraz zaman alsa da bir arkadaşım oldu. Bana ne kadar çok haksızlık yaptıysa , yalan söylediyse , beni rezil ettiyse ben ona o kadar iyi davrandım ve sustum . Çünkü onun çevresi vardı ve beni kaybetmesi hayatından bir şey eksiltmeyecekti. O ise benim tek arkadaşımdı onu kaybetmekten korktum ... Dışlandım oralara hiç girmeyeceğim bile.

Türkiye

Türkiye'ye geldiğimde Fransız okuluna devam etmek zorundaydım çünkü Türkçe temelim yoktu yapamazdım yıllarca Fransız okuluna para verdikten sonra Türk okuluna geçiş de olmazdı . Notlarım hep kötü oldu ve hiç çalışkan bir öğrenci olmadım . Okul yüzünden maddi durumumuz çöktü Türkiye'ye geldiğimde ilk defa insanlar tarafından sevildiğimi hissedebildim bir arkadaşım oldu 4 yıllık arkadaşım kendisi ama o da artık benden uzaklaşıyor.

Yıllardır vakit geçirdiğim insan artık selam bile vermiyor. Beni bir kağıt parçası gibi kırıştırdı ve artık çöpteyim. Beni kullandı. En kötüsü ne biliyor musunuz? Böyle olacağını biliyordum ve kullanıldığını da farkındaydım ama elimden bir şey gelmedi. Şimdi ise insanlar benim ne kadar sıkıcı bir karakter olduğumu anladılar varlığımı veya yokluğumu fark etmiyorlar bile. İçime kapandım duygularımı kimseye anlatamıyorum. Her gece ağlıyorum. Bazen kendimden şüpheleniyorum ve bedenime bakmaya başlıyorum '' Acaba ben görünmez miyim?''

Yalnızlık kaderimde varmış.