Ey Türk Gençliği! Birinci Vazifen Ekmek Almak!

Hepimiz çocukluğumuzun bir dönemini bu sendromu yaşamak ve atlatmaya çalışmakla geçirdik. Kah uyuyor numaraları yaptık, yemediler! Kah hasta olduk, acımadılar!

İşte şimdi, çocukluğumuzun en tatlı travmalarından olan; ekmek alma vakasını işliyoruz efem.

Anne ya, beş dakika daha!

Evet, eğer evinizde ekmek alıcı olarak sizi tayin etmişlerse; uykunuzun en tatlı anında uyandırılmak zorundasınızdır. Ne kadar direnirseniz direnin, anne çenesinin (terliğinin) gücüne karşı koyulamaz ve tıpış tıpış o bakkala/markete gidilir.

Canım kardeşim benim! Bugün ekmek almaya sen gider misin?

Eğer kardeşiniz varsa, bu görevi en kibar halinizle ona yıkmaya çalışırsınız ama çakallıkta master yapmış kardeşiniz, görevi sizden devralmamak için araya anne veya babanızı koyar. Sonra yine azar işiten siz olursunuz!

Tabii tabii... Sen yat, ben giderim yavrum!

İşte annelerin en büyük silahı budur: duygu sömürüsü! Boyunlarını bükerler, başlarlar anlatmaya... "Evin işini ben yapayım, yemeği ben yapayım, çamaşır-bulaşık hep bende... Sizi besleyip büyüteyim o kadar ama siz, bir ekmek almaya gitmeyin. Tamam yavrum, tamam! Onu da ben yaparım, senin rahatın bozulmasın..." derler ve o saatten sonra gitmeme gibi bir lüksünüz kalmaz!

Eyvah, para düşmüş!

Ekmek almaya gidip de bunu yaşamayan var mıdır? O para, adeta cebinizden veya elinizden özenle kendini yere bırakır ve uyku sersemi olduğunuz için ancak bakkalda/markette fark edersiniz. Eğer şanslıysanız bulursunuz ama değilseniz... İşte o zaman halı desenleri görmeye hazır olun!

Ucundan azıcık!

Ekmek almanın belki de en güzel kısmına geldik şimdi! Eve doğru uzanan yolda; açlığın verdiği hisle ve sıcak ekmeğin burcu burcu kokusuyla kendinden geçilir ve ekmeğin ucundan azıcık ısırılır.

Ve son olarak...

Bir başka bencemde, görüşmek dileğiyle efem!