Her Şeye Rağmen Yaşamak Güzeldi Bence

Evet arkadaşlar şu an 70 yaşında biri olarak konuşacağım.

Bana hayatın nasıl geçtiğini sorsanız size cevap veremem ama, bana nasıl yaşadığımı sorsanız size birkaç şey anlatabilirim.

Çocukluğum mutluluk içinde geçti, sürekli oynardım taaaaa ki sıkılana kadar.

Bir gün oynamaktan sıkıldım ve aklımın farklı çalışmaya başladığını fark ettim.

İnsanlar aslında benim hayal ettiğim gibi mutlu mesut yaşamıyordu. İnsanları hayatı hatta her şeyi sorgulamaya başladım.

Sonra aşık oldum... İşte bunu anlatamam.

Oynamak, gezmek, eğlenmek, aşkı hissetmek bunlar, bunlar çok sıradan şeylerdi

Zihnim sanki parçalanıyor gibiydi. Basit şeyler çok mutlu ederken şimdi hiç mutlu etmiyor gibiydi. Sanki hayata bardağın içinde değilde artık dışından bakıyor gibiydim...

Basit şeyler gitmişti

Düşündüğüm, sorguladığım her şey gitmişti. Sadece benim için bu işe yaramaz kağıt parçası vardı. Oysaki gençken ne hayaller kurardım, imkansızı bulmak için neleri vermezdim. İşte işin komik yanı da bu. Bu kağıt parçası sanki benim tek ihtiyacım olmuştu.

Ve bir gün yaşadığım şeyler aklıma geldi ve bu kağıt parçasından kurtuldum

Tekrar aklımı özgür bıraktım. Benim bir sayıya bir kağıta bir teknolojiye bir arabaya bir... İhtiyacım yoktu. Benim anneme, babama, aşkıma,öğretmenime, dostuma, kardeşime, aşka ve kendime ihtiyacım güzeldi”

Benim herkese ihtiyacım vardı. Çünkü onlar olmadan ben olamazdım. Ve bunun farkına vardığımda çok geç olmuştu. Ama şunu hiç bir zaman unutmadım: “Her şeye rağmen yaşamak güzeldi”

Dipnot: Arkadaşlar sadece duygularımı söylemek istedim, empati kurmaya çalıştım. Ve çok yanlış işaret veya başka şeyler olabilir. Umarım asıl demek istediğimi anlarsınız :)