Bir Başarı Öyküsü Ve İdolüm Olan Kişi: Babam

Yıllarca sıkıntısını yaşadığımız ve babamın bütün her şeye göğüs gererek kazandığı bu başarı hikayesi bir sağlık sorunu veya engeli yenmek değildi. Sanırım bu yüzden her aklıma geldiğinde şükrediyorum.

Bu hikaye tamamen dibe battıktan sonra dipte kalmamayı başarıp yükselen babamın hikayesi.

Benim hiçbir şey anlamadığım fakat babam için bir bitişin başladığı o gün...

Orta gelirli bir aileydik biz. Babamların ailece ortak olduğu küçük ama 3 aileyi geçindiren bir dükkanı vardı. Hatırlıyorum da henüz daha 7-8 yaşlarındaydım o sıralar,kardeşim de 3 yaşında. Küçücük kutu gibi bir evimiz vardı. 2+1 di fakat hiçbir zaman bana küçük gelmezdi. O gün, ilk defa babamın öğlen eve geldiğini görmüştüm. Odamızda kardeşimle oyun oynarken birden babamın gür sesiyle irkildiğim anı unutmuyorum. Onu hiç bu kadar sinirli görmemiştim. Annemin babamı sakinleştirme çabaları, babamın ilk defa gördüğüm bu hali... Anlayamıyordum hiçbir şey.

Ertesi gün annem ve anneannemin konuşmasından öğrendiğim kadarıyla babam baskılardan bunalmış ve kavga edip dükkandan ayrılmıştı. Zaten ara ara annem ile konuşurken duyardım hep;

"Bunalıyorum artık." diyordu. "Dayanamıyorum ben." Üzücü kısım kardeşi ile kavga etmiş olması ve işi bıraktığı için ailesinin de babamı kötü evlat bilmesiydi.

Artık bir gelir kaynağımız yoktu. Kiradaydık,okula gidiyordum haliyle masraflarım oluyordu,kardeşim henüz 3 yaşındaydı ve aynı şekilde onun da ufak tefek masrafları vardı. Evin giderlerinden bahsetmiyorum bile... Kısacası sancılı günlerin ayak seslerini duyuyordu babam. Bir kaç gün arkadaşının yanında satıcılık yapmayı denemişti anlattığına göre. Fakat sonra öğrenmiş ki mal almaya giderken vefat etmiş arkadaşıyla aynı mesleği yapan tanıdığı. Bu yüzden elemişti bu işi. Farklı farklı yerlere başvuru yaptı. Olmadı. Hani derler ya kader neyse o diye; gerçekten de öyleydi.

Yeni bir hayata adım atmaya çalıştı, olmadı...

Kendi işini kurmak gelmişti aklına. Para yoktu,evet ama geçici borçlanmak vardı. "Bankalar." Sanırım babama büyük darbelerden biri bankalardı. Sicilleri bozulana kadar yararlanmıştı babam onlardan. Kurmuştu kendine bir iş de. Bir müddet güzel gitmişti her şey.

Bu süreç boyunca hiçbir sıkıntı hissetmiyorduk ben ve kardeşim. Binlerce lira borcumuz olduğunu bile bilmiyordum mesela. Halbuki büyüdükçe öğrendim babamın yıllarca o sıkıntıları omuzladığını. Annem ve o çekmişti her şeyi. Geceleri sıkıntıdan o uyuyamamıştı. Ödeme günlerinde paraları denkleştirebileceği bile belli değildi.

Ve batabileceği kadar en derine battı babam... O adamlara gitti

Sanırım bu sürecin en ama en korkunç basamağı bu basamaktı. Açtığı iş yeri kapatılmıştı babamın. Tekrardan başa dönmüştük. Bu sefer parasız değil üstüne üstlük borçla sıfırlanmıştık.

Bir gece takmıştı kafaya babam. Üst üste geliyordu borçlar ve paraya ihtiyacı vardı acilen. Tefeci denen o korkunç adamlara gidecekti. Bunu ise sadece annem biliyordu. Ağlaya ağlaya vazgeçirmeyi çalışmış babamı başaramamıştı. Bize söyleyemiyordu, ailesine söyleyemiyordu. Sabaha kadar ağladığını bile duymuştum. Bu süreçte babamı bırakmadığı için defalarca kez teşekkür etmiştir babam. Ve bende minnettarım ona. Kara günlerde beni ve kardeşimi,bunca yükün altında ezilen babamı terk etmediği için.

Aylar geçip ordu ve biraz olsun yoluna girmişti bir şeyler...

Babam ailesiyle barışmıştı. Tekrardan dedem iş yerinde yanına almıştı. Tabi bu zamana kadar kaç tartışmaya şahit oldum bilmiyorum. Eskiden gece yarısı geldiği için babamın yüzünü bile görmezken artık görmeye başlamıştım. Eski sıcaklığına kavuşuyordu artık yuvamız. Babamı o stresli bzamanlarında hiç gülerken görmezken en azından biraz olsun görebiliyordum artık gülümsemesini.

Yıllar geçti ve kader ansızın şaşırttı bizi...

Kaderin bizi şaşırtması 10 yılı buldu belki ama o günlerdeki kadar sıkıntı çekmemiştik son 6 yılında. Her şey yavaş yavaş rayına oturmuştu. Babamın sıkıntı içinde boğulup gittiği hallerini son 3 yıldır görmüyorum. Beynini yiyip bitiren düşüncelere dalmıyor şuanda. Sabahlara kadar uyuyamadığı geceler artık tarih oldu mesela. 400 bin lirayı yoktan yere kaybettiğimiz o korkunç dönem sona ermek üzere şükürler olsun. Üstüne bir de babam iş hayatında ilerlemeye devam ediyor şu günlerde. Yıllar öncesinde bana yılmadan, inanarak hayalini kurduğu ve anlattığı şube zincirini kurmak üzere, üstelik markalaştırmış ve patentini almış durumda. Kirada yaşıyorduk zar zor bir kaç yıl önce. Şu an kendi evimiz var çok şükür, hayalini aylarca kurduğu arabayı da aldı babam. Çocukluğumda hiç sahip olmadığım şeyleri daha yeni yeni ediniyorum,ediniyoruz.

Kısacası ; anlatılamayan daha yüzlerce şey var aslında. Buraya sığmayacak kadar çok şeyler yaşadı babam. Ama o asla yılmadı. Eğilmedi. Kendi kaybettiklerinin çeyreğini kaybeden arkadaşı gibi intihar etmedi. Çekilip bir köşede beklemedi. Her saniye verdiği savaşı izledim onun ben. Gayretleri, çabaları,azmi,inancı. Küçüklüğümden beri ondan çok şey öğrendim belki ama, en çok da "Pes etmemeyi" öğrendim. Teşekkür ederim babacığım,bana her an bunu hatırlattığın için. Seni seviyorum.