Bir Babanın Mahvettiği Bir Hayat "Çekmeceler Filmi"

Bugün tonlarca düşünceyle dolu zihnimle, neden böyle ağır bir film izlemeye karar verdim bilmiyorum.

Öncelikle izlemeyenler için biraz filmden bahsedelim;

Deniz yani ana karakter, 32. yaşını kutladığı doğum gününün gecesinde, kanlar içerisinde hastaneye kaldırılır. Hayati tehlikeyi atlatan Deniz’i yoğun bir psikolojik süreç beklemektedir. Rehabilitasyon evresinde sık sık geçmişe döner ve ruhunda, çok derinde kilitli kalmış çekmeceleri açar. Kız çocuğuna nasıl davranacağını tam kestiremeyen bir anne-babanın evinde ergen cinselliğini yaşamaya çalışan Deniz’in ruhunda o günlerden gelen yaralar bir bir ortaya çıkacaktır.

Şimdi sıra benim yorumlarım ile filmimize dokunmaya geldi...

Beni baştan aşağıya alt üst eden bir yapım oldu Çekmeceler.

Bazen kendi çocukluğuma ve orada kalmamış olan travmalarıma gidip geldim. Bazense ana karakterin içinde buldum kendimi.

Cinselliğin tabu olduğu ülkemizde, sorunlu zihindeki erkeklerin baba olmaması gerektiğini gözler önüne seren bir yapımdı bu film.

Bir kadının daha kız çocuğuyken bile, özel alan sınırlarının alelen ihlal edildiği, karakter gelişiminin nasıl bozulduğu gözler önüne seriliyor.Bir kadının cinsel isteğinin ortaya çıkmasının nasıl tabu edilmeye çalışıldığı ve sonucunda da karakterimizin nasıl bir Nemfomanyağa dönüştüğünü izliyoruz filmde.

Her çocukluğun içindeki yarayı bu filmde hissetmek mümkünken, ana karakter Deniz' in dünyasını anlamak bir o kadar zor ve çarpıcı oldu benim açımdan.

Deniz, babasının sevgisine o kadar aç bir kız ki herşeye rağmen sürekli babasını sevdiğini sıkça görüyoruz filmde.

O da her kız çocuğu gibi güvendiği ve sevdiği ilk erkek olan babasına hayran ve bir o kadar da muhtaç.

Bazı sahnelerde gerçekten aklımı zorladım havada kalan pek çok sahne vardı ama yine de finali ile beni tatmin etti diyeceğim bir yapımdı.

Filmde aklımda kalan güzel bir replik var bu ;

“Herkesin zihninde çekmeceler vardır. Hepimizin dar, geniş, derin...kimi çekmecemiz sıkış tepiş doludur,kimisi bomboş kalmıştır. Örneğin; kariyer çekmecesine işlerimizi,başarılarımızı doldururuz ya da dolduramayız.Kimine aile çekmecesi deriz; ebeveynlerimizi,eşimizi, çocuklarımızı koyarız içine. Kimine seks, kimine entellektüel meraklarımız,hobilerimizi yerleştiriniz. Kimisi bomboş kalır,sonra bu boşluklar ilerleyen yıllarda hayal kırıklıklarına ve yıkımlara sebep olur. Kimi zaman da yanlış çekmeceyle zaman kaybederiz. Bazı çekmeceler ise kilitli kalır.Nedenler ve cevaplar hep orada gizlidir.”

Bu sözlerden sonra haliyle kendime yöneldim ve hangi çekmecemin kilitli olduğunu uzun uzun düşünmeye başladım. "Yaşamımın hangi döneminde vaktimi yanlış bir çekmece ile doldurdum?" diye sordum durdum.

Bence herkes izlemeli ve kendi çocukluğuna biraz olsun inmeli. Toplumun ya da ailenin bize verdiği yaraları bir anlığına düşünüp sonra da onları sırtından bir anda bir hırka gibi söküp atmalı.

Gelelim işin sonuç kısmına...

Ben filmi genel olarak sevdim ve beğendim. Sahnelerin bazıları gerçekten insan psikolojisini etkiler düzeyde olsa da size birşeyler katacağını düşünüyorum. Bizi düşünmeye sevk ediyor.

Herkese ve herşeye rağmen nasıl güzel ve güçlü bir insana dönüştüğümüzü bir kez daha hatırlatmayız. Kişiliğimizi oluştururken ne kadar zorlu yollardan geçtiğimizi unutmamak önemli.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.🙏

Filmin sahnelerinin çoğunu kendim hazırladım çünkü internette çok fazla görsel bulamadım. Sahnelerden ss alıp koyduğum için çok net ve güzel olmadılar.

Herkese mutlu güzel bir çocukluk ve gençlik dilerim 😌🙏