Velhasıl Kelam; Yorulduk Artık

İyi geceler (iyiyse tabii) ve sabah okuyacaklara günaydın (gün aydıysa tabii) dostlarım.

Bu gece biraz kırgın, biraz hüzünlü hissediyorum. İster Zeki Müren etkisi deyin, ister yaşanmışlıkların ağırlığı, ister yaşanmamışlıkların pişmanlığı deyin. Belki okurken dinlemeyi arzu edersiniz diye de, bu benceyi yazmama vesile olan naçizane şarkıyı paylaşacağım sizlerle..

Hepimiz Eksildik Az Biraz

Problemimiz, sorunumuz ne olursa olsun dostlarım, hepimiz eksildik az biraz. Yaşadıkça bir parçamız koptu, hayat devam etse de, biz bir çarkın içinde aynı yönde sürüklendik durduk. Herkesin derdi farklı, lâkin akışına kapıldığı çark aynıydı. Hayat ise güzel bir isim vermişti bu çarka. Acı..

Mış Gibi Yapmak'tan Kendimizi Kaybettik

Hayatın altı üstü sorunlarla kaplanmışken biz daima gülümsemek zorunda kaldık. Çünkü neden? Güçlü olmalıydık. Hayat bir oyundu ve çok sert kuralları vardı. Kurallara uymayanları ise, acımadan oradan oraya savurdu durdu. Yeri geldi bir hiç uğruna ağladık, yeri geldi ağlamamız gereken yerlerde gözyaşları pınarlarından bir türlü akmadı..

Ne Kadar Sevdiysek, O Kadar Yalnız Kaldık

Hayatın lanet olası kurallarından bir tanesi de buydu. Ya da biz gerçekten sevmeyi beceremedik. Ya da yanlış kişileri gerçekten sevdik. Ama şu bir gerçek ki, ne kadar sevdiysek, o kadar yalnız kaldık. Ve bir soru geldi yine hatırıma. Bunca insan yalnızken, neden bunca insan yalnız? Tabii, bu başka bir bence konusu..

Kazanmaktan Korktuk, Kaybetmemek İçin

Çünkü kime sorsanız aynı şeyi söyledi. Hiçbir şeyin yoksa, hiçbir şey kaybedemezsin. Nice sevgiler, nice insanlar bu korku uğruna feda edildi. Nice güzel anılar yaşanmadan yok oldu. Nice güzel insanlar elimizden kayıp gitti. Çünkü hayat, bizi en baştan korkutmuştu. Çünkü hayat, bize ne verdiyse, misliyle geri aldı.

Çünkü İyi Olmak, Hayata Göre Kaybetmek Demekti

Biz kırmamaya çalıştıkça kırıldık. Biz üzmemeye çalıştıkça parçalandık. Biz birilerine, bir şeylere değer verdikçe kaybettik. Çünkü bu hayatın bizimle dalga geçme şekliydi. Çünkü biz bir şeyler için çabalarken, hayat çabaladıklarımızı bozmak için Azrail misali baş ucumuzdaydı.

Ya da hayat, biz insanların günah keçisiydi..

Velhasıl kelam; yorulduk azizim. Oradan oraya savrulmaktan, bataklık misali çabaladıkça batmaktan, sevmeye çalıştıkça yok olmaktan, iyi olmak istedikçe dibe vurmaktan çok yorulduk..

Okuduğunuz için teşekkürler.