Deliriyor muyum Yoksa Zaten Deli miydim?

İş yerimden koşar adım çıktım. Bir an önce eve gitmek istiyordum. Evde yapılacak herhangi bir işim yoktu ama içimden bir ses "eve git" diye baskı yapıyordu. Kulaklıklarımı taktım ve inanılmaz ritmik bir parça çalmaya başladı. Müziğin etkisiyle koşar adım Metrobüs durağına geldim.

Metrobüste kavga çıktı

Binbir zorlukla metrobüse bindim. Tam önümde bir boşluk vardı. O boşluğa adımımı attığımda yerde bir valiz olduğunu gördüm. Valizin oluşturduğu bir boşluktu ama sahibi valizini yatay koyacağına dikey koysa ben de rahat bir yolculuk yapabilirdim. Adama rica ettim ama hiç oralı bile olmadı. Yüzüme boş boş bakışlarla bakarken, başka bir yolcu "kaldırsana kardeşim şunu yerden, "dik tutsana" dedi. Bu sözü söyledikten sonra birbirlerine girdiler. Kavga sırasında metrobüsteki kişiler kavgadan uzak durmak için ileri-geri gittiler, inenler oldu. Kimse kavgayı ayırmıyordu. Valizin sahibi adamı 3 kişi dövmeye başladılar. Bu durum az önce yaşadığım olaydan dolayı benimde hoşuma gitmişti. "Dövsünler, iyi yapıyorlar, akıllansın" diyordum içimden ama adam hareketsiz kaldığı halde hala vurmaya devam ediyorlardı.

Müdahale etmeliydim ama korkuyordum

Dövdükleri adam bayılmış, yüzü-gözü kan içinde kalmıştı. Psikopat üçlü acımasızca vurmaya devam ediyorlardı. Bir şekil onları durdurmalıydım çünkü etraftaki herkes korkulu gözlerle bakıyordu sadece. Yanımdaki iri yapılı ve kaslı bir gence "bir şeyler yapmalıyız" dedim. "Polisi aradım gelirler birazdan" dedi ve yanımdan uzaklaştı. Adam gözlerimin önünde ölecekti, ben gözlerimi karartıp "yeter" diye bağırdım. Önce bir sessizlik oluştu. Bütün gözler benim üzerime çevrildi. Psikopat üçlü vurmayı bırakıp bana doğru yavaş adımlarla yürüdüler. Kulaklıklarımı tam çıkaracaktım ki çalmaya başlayan parça beni cesaretlendirdi. Onlar üzerime yürürken parça 52. saniyesine ulaşmıştı bile.

İlk onlar vurdu sonra toparladım

Hiç konuşmadan vurmaya başladılar. Bir iki yumruk yedim ama hemen toparlanıp karşılık vermeye başladım. Kendimi kaybetmişim ki onlardan iki kişi ne zaman yere düştü anlamadım bile. Tam çenelerine vurmaya çalışmıştım ki başarmışım. Sonuncu adamı da yerde yumruklarken onlara müdahale etmeye korkan kalabalık gelip beni adamın üzerinden kaldırdılar ve araya girip olaya müdahil oldular. Gömleğim yırtılmış, ayakkabımın biri ayağımdan çıkmıştı. Metrobüsün bir kenarına çöktüm ve dinlenmeye başladım. Nefes nefese kalmıştım. Ayakkabımı giydim. O sırada birisi su verdi bana. Kulaklıklarımı taktım ve şu parça çalıyordu.

Bir melek geldi

Şimdi neler olacağını düşünürken tam karşıma bir kadın geldi. Önce elimden suyu aldı ve kendi eline döküp yüzüme sürdü. Çantasından çıkardığı bir mendille yüzümdeki kan izlerini sildi. Sonra ellerimi avuçlarının içine alarak gözlerime baktı ve hiç konuşmadı. Gözleri kocaman, dudakları dolgun, burnu fındık gibiydi. Omuzlarından dökülen uzun saçları kollarıma değiyordu. Yanıma oturdu. Müziği kapattım ve sadece bakıştık. Telefonu elimden aldı ve kendi numarasını yazıp arama tuşuna bastı. Sonra yanımdan kalktı ve eliyle "ara beni" işareti yaparak uzaklaştı.

Hemen eve gitmeliydim

Heyecanla bulunduğum metrobüsten çıkıp bir taksiye bindim. Daha gitmeden neler giyeceğimin planlarını yapıyordum. Nihayet eve geldim ve kulaklıklarımı kulağımdan çıkardım. Yalnız bir problem vardı kulaklığım telefonuma takılı değildi. Hatta telefonum üzerimde bile değildi. Henüz ayakkabılarımı bile çıkarmamıştım ki odama gittiğimde telefonum komidinin üzerinde duruyordu. Aynaya baktığımda yüzümde bir yara izi veya deformasyon yoktu. Kıyafetlerimi kontrol ettim, kavga esnasında gömleğim yırtılmıştı ama üzerimde gömlek yoktu. Telefonumu aldım ve baktığımda en son 3 gün önce bir sabit hat tarafından aranmışım. Başka bir arama yoktu. Hemen ne durumda olduğumu anlamam gerekiyordu...

Dilerseniz devam edecek