Aşkı Kabullenmeden Önce "Tırtıl"dınız. Artık "Kelebek"siniz.

Ben lisenin ilk yıllarında Biyoloji dersini çok severdim. Bambaşka bir varlığa dönüşen türlerden çok etkilenirdim. Tetariler gibi mesela. Ya da kelebekler.

Hayata bambaşka bir varlık olarak başladıkları halde, sonunda yepyeni bir biçime kavuşurlar.
Artık onları tanımak mümkün değildir.

Herkes kelebeklere baktığında "Ne kadar da güzeller" diye düşünür. Ama bu şekle kavuşmak için neler yaşamak zorunda kaldıklarına kimse kafa yormaz. Tırtıl, kozasınî örerken, neler olup bittiğinin farkında değildir. Değiştiğinin ayrımına varamaz.

Öldüğünü zanneder, dünyanın sonunun geldiğini sanır.

Bu dönüşüm acı vericidir.

Korkutucu ve bilinmez bir yolculuktur. Ve Tırtıl ancak sona geldiğinde, bütün bunlara değdiğini farkeder. Çünkü artık uçabiliyordur. İşte aşk da böyledir. Onunla ilk karşılaştığınızda tırtıldınız. Ürkek bir şekilde yaklaştınız. Çünkü ileride bilinmez, karanlık yol vardı. Bu da sizi korkutmaya yetti. Ama siz aşk'ını kabullenip ve duygularınüza sahip çıktığınızda kabuğunuz yavaş yavaş çıtırdamaya başlar.

O bilinmez yola doğru adımlarınızı attikca değiştiğinizi fark edersiniz.

Sonunuzun ne olacağını bilmeden, sadece yaşamaya odaklanırsınız. Yolun sonu gelip, aydınlığa ulaştığınızda ise artık o kabuktan tamamen kurtulmuş olduğunuzun farkına varırsınız. Ama artık kanatlarınız, sizi mutlu edecek duygularınız vardır. Ve işte tam da o anda; tüm o çektiğiniz zorluklara değdiğini düşünürsünüz.

Artık daha iyi, daha güçlü ve daha özgürsünüzdür. Bu da o acılara gülümseyip geçmenizi sağlar.
Burada demek istediğim, bazen çektiğiniz zorluklar; sizi olduğunuzdan çok daha iyi yerlere taşıyan bir köprü görevi görüyor olabilir. Onlardan kaçmak yerine, tutunup çözüm yolları aramalısınız.

Okuduğunuz için teşekkürler.