Babanız Sevmediyse Sizi, Kimsenin Sevgisine İnanmazsınız

İçime dokundu resmen... Çok güzel bir yazı olmuş. Yazdıkların çok doğru. Babasız büyüyen çocuklar çok ama çok zor tutunuyorlar hayata. Onların güçlü olma çabaları, ya da his dünyalarının büyüklüğü, güzelliği başkalarında olmuyor. Çünkü yaşadıkları acılarla büyüyorlar. Çok zor bir durum. Keşke yetişkinlerin cezasını o masum çocuklar çekmese. O acıları büyüyünce bile yanlarında taşımak zorunda kalmasalar...

Baba var ya da yok dünyaya geldiysen çabayı kendin vermek bu şekilde yetişmek en güzeli ya da ben kendimi öyle avutuyorun... Güçlüyüm hemde kimsenin olmadığı kadar ama insanlari da severim... Babamın cenazesinin kalkmasını bile söyleyen bendim herkes geç gelmişti... Sen olsan belki cenazesine de gitmezsin ama bana göre herşeyi geçtim dünyaya gelmeme sebep olan insandır üstüme düşeni yaparım layıkıyla...

Lütfen babanıza değer verin arkadaşlar yokluğunda nasıl hissediyor insan eskiden bende kızardım babama ama babasızlık gerçekten çok kötü hem de pi-ç bir anneniz varsa benden size bir dost tavsiyesi babanıza değer verin o sizin en yakın dostunuz benim tipime bakarsanız babasızlığın en büyük örneğini görürsünûz bileklerimi bile kesecek duruma gelmiştim

Benim babam yaşıyor. Hatta hala yanımda. Aynı evde yaşıyoruz. Ama yemin ederim ki bana hayatımda bir kere bile ''kızım'' demedi. Hiçbir zaman ondan baba sevgisi duymadım. Hatta bana ''keşke doğmasaydın'' dediği bile oldu. Sen yine şanslısın. İnan bana babanın seni hiç sevmediği her gün yüzüne tokat gibi çarpacağına, onu hiç tanımamışsın. Tanımamak daha iyi. Bazen keşke diyorum ''keşke babamı hiç tanımasaydım da, hayallerimdeki gibi kalsaydı''. Ama olmadı işte. O adamla aramızdaki tek şey kan bağı. Başka hiçbir şey yok.

Seni çok iyi anlıyorum. Soyadını aldığım bir babam var. Ben küçükken ayrıldı annemle babam. zaten pek evde olmazdı, evdeykende cehennemi yaşatırdı. gene de babadır işte.
Dışarda babasıyla gezenleri gülenleri görünce içime bir oturuyor ki, nice ölü gördüm sevdiklerimi kaybettim öyle koymadı. ararsın ulaşırsın duymaz. duysa mesguldür.
İnsan sevmiyorum diye arkadaşına yemeğe filan der. Evladına der mi hiç diyorlar, dedi işte.

Seni anlayabiliyorum biraz hayatta oldugunu bildigin halde yaninda olmamasi aramamasi hic merak etmemesi insani cildirtiyor defalarca soruyorsun kendine ben kotu bir evlatmiyim beni nye aramiyor sirmuyor ben ona bsy mi yaptim bu soruların cevabi yok ve insan bu sorularda boguluyor

Baba olsaydı başımızda dururdu benimki seninkini aynısı sen 18 senedir tanimiyosun bende 19 sene herkesin kendi hayatı beni istemeyenı bende istemem

Senin baban 'Ne söylesen haklısın' demiş en azından. Ben aynısını yüzüne söylediğimde tokat atmıştı, 'Sen benim yüzüme bunları nasıl söylersin sen nasıl bir kızsın hain' demişti ve saçımı çekip beni dövecekti, zor kurtarmıştı annem teyzem falan.

Benim annem babam birlikteydi de ne oldu? Hic bir zaman sevmediler beni. Ikisi de tas kalpli insanlar.

Benimki hem var hem yoktu, hissettiklerini anlamak acı verici. Keşke hiç tanımasaydım bu kadar kötü olamazdı hiçbirşey.
Kime kal dediysem gitti, kimi zerre kadar sevdiysem koşa koşa kaçtı.
Hayata gözlerimi açtığımda ilk tanıdığım adam bile beni bırakıp gittikten sonra öbürleri neden kalsın ki...