Sitedeki benceleri düzenli olarak okuyorum. Bugün bir kız arkadaşımın bana benzer bir durumda olduğunu gördüm ondan güç alarak; bu benceyi size değil kendime faydalı olmasını istediğim için yazıyorum. Kendimle başa çıkamıyorum.
Doktorun vücut dışmorfik bozukluğu olarak adlandırdığı bu durum o kadar da basit değil!
Vücut dışmorfik bozukluğu, kişinin kendisinde olmayan veya herkesçe fark edilmeyen kusurları bulması ve ona takılması anlamına geliyor. Hak verir misiniz bilmiyorum 3 senedir hayatımın en kötü dönemini yaşarken bunu basit bir şekilde böyle adlandırmaya gönlüm razı gelmedi. Kimse benimle aynı kıvrınışları yaşasın istemem ama umarım beni anlayabilirsiniz. umarım tek değilimdir.
Öncelikle şöyle başlayayayım, inanın her şeyi denedim kendimle barışmayı doktora gitmeyi birilerinden akıl almayı kabuğuma çekilmeyi. Hiçbirisi kendimi sevdiremedi bana. Kendimi sevemediğim için kimseyi sevemiyor, arkadaşlık ilişkileri kuramıyorum, ikili duygusal bir ilişki konusundaki başarısızlığımı söylemiyorum bile.
Alışverişe çıkmak istemiyorum. Çünkü hiçbir denediğim yakışmıyor, aynaya baktığımda mutlu olamıyorum. Her alışvreiş dönüşü eve dönüp ağlıyorum.
Arkadaşlarımla dışarı çıkamıyorum, çünkü hepsinin yanında çocuk gibi duruyorum,benden kat kat güzel ve üstün diye kimseyle vakit geçirmek istemiyorum. Evde otururken bile güzel olmayı hak etmeyecek ne yaptığımı düşünüyorum.

Dini inancım olsa da bu sorgular ve öz güvensizlik, içimdeki ben düşmanlığı beni dinden, şükürden, zikirden uzaklaştırıyor.
Hayatıma kimseyi alamıyorum, sevgilim olmuyor, kimseyle görüşemiyorum. Çünkü korkunç bir fiziğim var!
Kalabalık ortamlara gidemiyorum,yeni insanlarla tanışamıyorum, arkadaş ortamlarındaki sumsuk olmaktan korkuyorum. Her dediğim birisi tarafından bozulacak, hor görülecek gibi geliyor.
Yaşça küçük kızlarla bile kıyas içinde olmaktan alıkoyamıyorum, bu kıyası tek başıma yapmıyorum herkes beni kıyaslayıp küçük görüyor gibi geliyor.
Doktora gidiyorum, kendimi düzgün dile getiremiyorum, kendimi eksik anlatırım diye çekiniyorum. Verdiği ilacı zayıflamak istemediğim için kullanamıyorum.
İnsanlara hiçbir şeyimi açamıyorum çünkü anlamaycaklarını biliyorum. Onlara küçük takıntılar gibi gözüken şeyler benim en güzel yaşlarımı alıp götürüyor ben hiçbir şey yapamıyorum.
İnsanları güzel oldukları için sevmemeye başladım. Kendime yakın görmemeye. Bu yüzden arkadaşım yok, kalmadı.
Sürekli bulunduğum ortamlarda hiç bulunmamış olmayı kimsenin hayatında var olmamayı istiyorum. Ölümü de düşündüm.
Ölmek çare değil ki ben baştan beri silinmek istiyorum
Üstelik tek derdim bu bile değil! ne kadar korkunç olduğunu anlatamam hiçbir şeyle bunu özetleyemiyorum.
Bir anımasyon filmde geçen bir cümle sanırım beni en iyi şekilde anlatıyor:
" ben gençken kendim hariç herkes olmak isterdim.."
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Cinsel Yaşam
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Dünya Kupası
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
YKS2026
Diğer
En İyi Cevaplar