Sevmediğiniz Hiçbir İnsanı Hayatınızda Bulundurmak Zorunda Değilsiniz!

Bundan 5 yıl önce, 2011 yılında annem ameliyat olmuştu. Hastaneden eve döndük, e tabi annemin biraz daha fazla dikkat etmesi gerekiyordu kendine.

Günde 2 pakete yakın sigara içiyordu ve artık bırakmalıydı.

Ameliyat olması bunu biraz sağlamıştı, o günden sonra bir süre hiç içmedi. Bir gün eve halam geldi, annemlerle balkonda oturuyorlar. Yanlarına gittiğimde gizli gizli "at at!" dedi anneme, anlamıştım sigara içtiğini.

Annemin sağlığının bozulmasına yol açarken bir de çok iyi bir şey yapmış, onu koruyormuş gibi bana çıkıştı.

Önümde masa vardı devirdim üstüne doğru. "Tam da bana benzedin" dedi. "Ben sen değil senin gibileri tedavi edenlerden olacağım" dedim. Hakkını yemeyeyim istediğim bölümü kazanmama bu sekilde de yardımcı oldu😅

Bunun üstüne tabi ki annem, amcam, babam kızdı bana.

O halan da bilmem ne de bilmem ne. Hiçbir zaman hala sevdalısı biri olmadım, hiçbir zaman sevmedim zaten, bu olay üstüne tuz biber olmuştu sadece. Kuzenim desen "benim telefonumu tutma sen ezik huhaha" diyen biriydi. Ona da ses çıkarmadım.

Biraz zor günlerden geçtik, babama "para lazım mı abi?" dedi.

Babam da kimseden borç alan bir adam değildir, ama gerçekten sıkışık durumdaydık. Olur dedi. Bir iki gün sonra "param yok" diye geldi halam, dalga geçer gibi.

Sonrasında babam vefat etti.

Kardeş ya, evde yas tutması gerekirken baş sağlığına gelenlerle kakara kikiri yaptı. Benim için zaten eksilerde olan kadın bu davranışları ile nefret ettiğim insana dönüştü artık. Evde annem, amcam, dedem ve ben kalıyorduk. Amcam babama çok düşkündü, dolayısıyla bizi ondan emanet görüp ona göre davrandı. Önceden az buz kavgamız varsa da artık "siz bana abimin emanetisiniz" dedi ve kavgalar son buldu.

Sonrasında dedem hastalandı.

1 kere geldi hastaneye. Üniversite 2. sınıftaydım, hastaneden okula okuldan hastaneye gidiyordum. Eve sadece duş almak için uğrar olmuştum ama hastaneye sadece 1 kere geldi. Onda da zaten refakatçi koltuğunda horul horul uyudu, eksik olmasın. Ha söylemeden geçemeyeceğim, dedeme bakan bizdik; emeklilik maaşı yattığı zaman misafir eden ise halam. Dedem onlarda iken hastalandığında ise bizi çağırmıştı hastaneye götürelim diye, evinin yanında hastane olmasına rağmen.

"Yengen bizi hastaneden kovdu" dedi.

Hani dedim ya, amcam bize emanet olarak bakıyor diye. Aklı sıra kavga çıkartacaktı. Annem öyle dememesine rağmen(zaten ne zaman diyecekti, 1 kere gördük hastanede) böyle şeyler uydurdu. Ona da eyvallah dedik, unuttuk.

Sonrasında dedem vefat etti.

Evde 3 kişi kalmıştık artık. Hem birbirimize, hem onlara ihtiyacımız vardı, bir olmalıydık. Aynı kandandık ya ne olsa! Ama güvenmiyorduk ona, bir gün test ettik.

Annem halamı arayıp "kardeşine söylesene işe gitsin" dedi.

Amcama böyle bir şey söylemesini istedik. Sonrasında halam amcamı aradı, ve bizi şoke eden bir sey söyledi... "Boş ver kardeşim, yat evde dinlen sen". Sonrasında annemi arayıp "söyledim" dedi...

Ve bu bizim için son vukuat oldu.

Tabi ki hiçbir insanı boş yere hayatınızdan çıkarmayın. Ama size zararı olan, zararı olduğunu bildiğiniz hissettiğiniz insanları hayatınızda tutmayın. Bu hayata bir kez gelirken kimse için kendini kötü hissetmeye gerek yok, kimsenin kahrını çekmek zorunda değilsiniz, en yakınınız bile olsa. Şu an yaklaşık 2 senedir hiçbir şekilde diyaloğumuz yok, ne halamla ne kuzenlerimle. Burada anlattığım kadarı size pek bir şey ifade etmiyor ve "ne var bunda" diyor olabilirsiniz, ancak olayların bu kadarla sınırlı kalmadığını tahmin ediyorsunuzdur. Ve bizim hayatımızda gerçekten yara açmaya çalışan bir aileydi, belki yansıtamasam da. Ne babamın ne dedemin mezarını bir kere olsun ziyaret etmediler o zamandan sonra. Evet, geniş bir ailem ben de olsun isterdim ancak şu "akraba değil akbaba" olayını kendi yaşamımda gördüm... Ben onları çok uzun zaman önce hayatımdan çıkarmıştım, sadece ailecek uzaklaşmamız biraz daha uzun sürdü. Hiçbir zaman pişman olmadım, hiçbir zaman da olacağımı düşünmüyorum. Bu yüzden biz 3 kişilik bir aileyiz ve birbirimize yeteriz.