Baba Sevgisi Üzerine

Ne yazarsam yazayım kelimelerin bir kıymeti yok sana söylenmedikten, söyleyemedikten sonra. Hisleri kelimelere dökmekte pek mantıklı gelmiyor. İçini yakanların yansıması aynı etkiyi bırakmıyor. Yaşama dair her şey yarım, her şey eksik.

Yokluğuna alışmanın acısını yaşıyorum her demde.

Yokluğuna alıştıkça eksiliyorum. Eksildikçe kaybediyorum. Alışmışlığım etrafımda birisi, yoldan geçen herhangi birisi, bir çocuk, bir yetişkin 'o' kelimeyi kullanana kadar. Kimilerine hiç bir anlam ifade etmese de "baba" kelimesini telaffuz etmek, edebilmek, büyük, çok büyük bir şey.

"Kızım" diye seslenilinceye kadar. İşte tam o anda tüm direncim hikayelere karışıyor. Kendime söylediğim her şeyin tutarsızlıklarla dolu yalanlar olduğunu anlıyorum.

O kelimeyi duyuncaya kadar avutuyorum kendimi. Biriktirdiklerim gözlerimden taşıyor zamansız. Sonrası mı? Her şey yerle bir oluyor kimsesizliğim su yüzüne çıkıyor en derinden.Sahte duyarlılıklar, yapmacık ilgili tavırlar çevreliyor etrafımı. Yapayalnız kalıyorum insanların onca gürültüsüne rağmen.

Anlaşılmazlığımla öylece bekliyorum gelişini

Kendime verdiğim tüm telkinlere rağmen bekliyorum. Neyi beklediğimi bilmeden. Bazen 'seni' anlatmak istiyorum. Susuyorum sonrasında. Biliyorum kimse dinlemeyecek. Herkes gibi bahsedemiyorum senden. Sırası geldiğinde içimden kuruyorum sana dair cümlelerimi. Sana sesleniyorum bazen. Seni dinlemezlerken, onlara gelişinden bahsedemem. Bakışlarına tahammül edebileceğimi sanmıyorum.

Birisi söylemeli onlara insan hayatta her şeye sahip olamıyor. Birisi onlara hayatın kendilerinden ibaret olmadığından bahsetmeli. Bunun zaten yeterince zor olduğunu, daha fazla zorlaştırmamaları gerektiğini anlatmalı. Ya da boş ver insanlara bir şey anlatmak kadar gereksiz bir şey var mı? Kime, ne anlatacaksın.

Bilmiyorum zaten ne anlatacağımı. Hatırlamazken seni. Sesini hatırlamıyorum mesela.

Görüntün bulanık bir hayal gibi. Var mıydın? Hatırlamadığım ne çok şey var.

İfade edebildiklerim, edemediklerimin sızıntıları sadece. Boğazıma dizili tüm kelimeleri dışarı kusmadan geri gönderiyorum. Hayır. Acı bu değil. Büyüttüğüm falan da yok. Farkındayım bir çok şeyin yanında hiç olduğunun, hatta belki de gülünç olduğunun. Ben güçsüzüm sadece. Tüm çabalarıma rağmen omuzlarım yüklenmekten vazgeçiyor. Ben de vazgeçiyorum, reddediyorum yokluğunu.

Belki de sadece var olduğunu bilmeye ihtiyacım var. Belki de her şey bir zamanlar yanımda olduğunu kanıtlama çalışması. Her neyse üzgünüm. Bunların bir önemi yok. Sadece üzgünüm. Üzgünüm her anında yanında olamadığım için. Seni özledim. İçimde bir şey var boğuluyorum. Duyuyorsan gel.

"Onları", babalarınızı hiç üzmeyin. Çünkü siz fark etmeden, hep arkanızda olacaklarını sanırken kayboluyorlar.