Mutluluk Amaç mıdır? Sonuç mu?

Mistik ve felsefik bir konu evet kabul, çoğu kez tartışıldı ve bir sürü tezlerde yazıldı.

Bu işin bencesi; mutluluk her insanın yaradılışında varolan ama fücur duygularının istilası yüzünden hissedemediğimiz bir duygu.

Takvayı değil fücru köklendirdiğimiz için içimizdeki mutluluk çiçeğimiz soluuup gidiyor.

Gerçek mutluluk klişesine girmek istemezdim ama gerçek mutluluk; hayattaki tüm olumsuzlukları bir yana çekip, olumsuzluklarla meşgul olan beynimizin olumlu olan küçücük şeyleri düşünmesiyle başlayan bir sonuçtur.

Hayatta, seçimini sizin yapmadığınız hiçbir şey için üzüntünü hissetmeyin. Bu sizi ve yüreğinizi yorar, mutlu olmanızı engeller.. Hayatta seçimini sizin yaptığınız şeylerden kötü şeylerden pişmanlıkta duymayın ama gevşek gibi ortalarda da gezinmeyin.

Düzeltin, onarın ve inşa edin. Bu sizi insan yapar.. En önemlisi de mutlu bir insan yapar..

Şimdi, tüm takıntılarını şöyle bir kenara atın ve güzel olan ufacık şeyleri düşünün.

Beynin yeterince olumsuz düşündü aziz dostum. Şimdi güzel şeyleri düşün ve mutluluğun yüreğinde varolduğunu unutma..

Sen rüzgara dokunamazsın ama rüzgar sana dokunur. İzin ver, sana dokunmasına... ve üzülme ona dokunamadığın için.

Bu senin eksiğin olmamalı ama rüzgarın sana dokunması senin bir artın olmalı...

Tüm aynılara rağmen özel hisset kendini. Çünkü inan bana her insan binbir farklı yürek taşır..