Bunu Fakirlerden İğrenen Kıza Hitaben Yazıyorum!

Karadeniz'de doğdum. İstanbul'un en varoş mahallesinde büyüdüm. Ümraniye'nin gecekondulu olduğu zamanlarda. Şimdi İzmir Karşıyaka'da yaşıyorum. Gelirimiz çorbamızı kaynatacak kadar. Allaha şükür ekmeğimizi suyumuzu haksız kazançla almıyoruz. Her bir şeyimiz alın terimizle her bir şeyimizi destek almadan tek başımıza yapıyoruz.


BUNU FAKİRLERDEN İĞRENEN KIZA HİTABEN YAZIYORUM !


Zengin olmak istemedim, olmadım, olmayacağım büyük ihtimalle, öyle bir hayalim de yok. Ama hiç bir insana ezik demedik. İnsan gibi herkesi sevdik, saygı gösterdik, saygı kazandık. Ortamına göre davranalım diye markalı parfüm sıkanların yanında 5 liralık parfüm sıkarak gezdik.


Öyle arabamız yok, tabi biz de her insan gibi dolmuşa bindik. Bazen süründük, bazen bize de yer düştü. Kız arkadaşımızı kafeye götürdük, 2 liralik çayı 1 saatte içtik, hem kızla sohbet muhabbet bitmesin, hem de onu başka yerlere de götürebilelim ya da ona hediyeler alalım diye.


Zenginine, fakirine, ortalamasına saygı sevgimizi her zaman gösterdik. Kimseye kin beslemedik, kimseden nefret etmedik, kimseden iğrenmedik. Ezildik, ezmedik, sevilmedik, sevdik ve İNANÇLIYDIK.



BEN DE İNSANDIM, BİZ DE İNSANDIK, ONLAR DA İNSANDI.



Biz de her insanın uğraşı gibi hayatta kalmaya uğraştık. AMA NE OLURSA OLSUN İNSAN OLDUK. NE İNSANLIĞIN GERİSİNDE, NE DE İLERİSİNDE KALDIK, BENLİĞİMİZDEN ŞAŞMADIK. HERKES GİBİ ANNE RAHMİNDEN ÇIKTIK, HERKES GİBİ BİZ DE MÜCADELE ETTİK. Kaderlerimiz farklıydı. Onlar zengin, biz fakir olduk ama yine de MUTLU olduk, yine de İNSAN olduk.

Bunu Fakirlerden İğrenen Kıza Hitaben Yazıyorum!
Cevapla