Bir Gecede Değişen Hayatım

Öncelikle anlatacaklarım başıma geleli bir sene kadar oluyor ama daha derin geçmişi var. Şu anda sanırım 19 yaşındayım. Benim canımdan çok sevdiğim bir çocuk vardı o kadar severdim ki onu deli gibi aşıktım ama şöyle bir sıkıntı vardı çocukluğumdan bu yana babamın ortağının oğlu olan çocuk hastaydı. Bizimle koşup oynamaz ya da asla dışarı çıkmazdı. Ailesi bizimkine oranla çok zengindi. Babamla nasıl bir ortaklıkları vardı bir fikrim yoktu o zamanlar yine de umursamazdım

Benim için tek önemli olan şey o çocuktu. Bazen camdan bizi izlerdi. O zamanlar hiç konuşmazdık. Zaman hızla akıp geçti

Babam yine bir gün bizimle evdeydi. Bir araç.onu almaya geldi ve bu sefer beni almadı. Ve bizim eve o çocuğu getirdi. Belkide sekiz senedir görmemiştim onu. Kocaman olmuş derler ya resmen o şoklaydım. Yaşlarımız on sekizdi benimle yaşıt ya da bir taş büyüktü. Annen beni arayıp eve geç geleceğini misafirleri olacağını söylemişti. Ne annemin tam olarak ne iş yaptığını ne de babamın biliyordum. Halada bilmem ama merakta ediyorum. O gece annemle beraber onun annesi geldi. Sessiz bir gece geçiriyorduk. Derken bir anda kapı çaldı. Annem bana açmamamı söyleyip ışıkları kıştı. Bir süre bekledik. O genç bir anlığına panikleyip tırnaklarını koltuğun kenarına geçirdi. Bilmediğim bir şey oluyordu sanki etrafta. Kapının çalması durmuştu derken kapı adeta havaya uçar gibi kırıldı ve içeri beş adam girmişti. Adi Mert ti. Bir anlığına korkuyla ayağa kalktı. Eli beline kaymıştı ne varki daha hamle bile yapmadan adamlar bize silah doğrulttu. Hayatımda ilk defa aklıma beş santim mesafede bir silahla kalıyordum. Adamlar babamı soruyorlardı. Annem çok sert bir kadındı. Onlara " çekin gidin ne işiniz varsa onları bulup halledin" demişti. Mert'in annesi ise korkuyla oturuyordu. Annem resmen silaha kafa atacaktı. Adamlara o kadar sert çıkışlar yapıyordu ki biri en sonunda ona doğrulttuğu silahı indirdi. Hiç unutmam o anı

"kocan bize kazık attı haklısın sizinle değil nun ailesiyle işimiz" demişti. Bu ne demekti diye o anda gözlerim etrafı tarıyordu. Babamın başka bir ailesi varmış yani derken adamlardan birisi silahı bir kaç adım gerimde duran Mert e doğrultup "bizimle geliyorsun" demişti. Annem bize dönmüştü bir anlığına olan sessizlikten sonra Mert adam bakıp "Hayır" demişti annesi kendi canının derdindeydi adeta adamlarla bir laf dalaşı başlamıştı en sonunda annem " sizinle gelmiyor oğlum o benim" demişti adamlarla beraber bende şok altında kalmıştım ona öylece bakarken Mert e kaydı gözlerim aynı şaşkınlıkla bakıyor fakat bunu gizlemeye çabalıyordu. Annem Mert in annesini verdi onlara kadın çığlık attı önce sonra başına dayanan silahla sus pus olup gitmişti o geceden sonra annen beni ve merti alıp gitti. Babamı sorduğumda annenden önce Mert cevap vermişti "onlar artık yok gibi yaşa" demişti. Bir gecede hem şehir değiştirmiş hem isim hem hayat şu anda Ankaradayız İstanbuldan geleli çok oldu gibi geliyor bana Fakat bazen yıllardır buradaymışız gibi geliyor. Bazen babamı çok özlüyorum ama annem bizim hayatımızı kurtarmıştı sanırım. Ve Mert benden daha kötü durumda sanırım bazı geceler onu odasında ağlarken görüyorum artık içimde aştan çok bir sevgi var ona karşı kardeş sevgisi gibi. Geçen gece ağlarken yanına gittim sarıldım ona sanırım buna ihtiyacı vardı bir kaç dakikada gözlerini yumup dizimde uyudu

Şu anda eski zenginliğimiz yok çokta fakir değiliz ama sanırım eskisinden güzel ailem var anneme babam hakkında bir şey sormuyorum çünkü birisi bana "geri dönmeyecek insanları sormak acı vermektir" demişti. Buna rağmen içimde bur umutla yaşıyorum.