Bir Hayat Nasıl mı Değişir?

Sen benim 17 yaşımsın
Deli çağımsın
Sen benim ayakkabımın arkasına ilk basışımsın
İlk cigaram, ilk ıslığım, ilk kızgınlığım, ilk aldanışımsın.

-İbrahim SADRİ

Her şey bundan iki sene önce, 17 yaşımda oldu. Onu ilk görüşüm, ilk gözlerine bakışım. Hala dün gibi aklımdadır dökülmüş sarı yapraklarla dolu ahşapların üzerindeki çay bahçesinde buluşmalarımız, denize sıfır manzaralı bir mekanda karşılıklı bira içişimiz, sıkıntıdan patladığımızda birbirimize anlattığımız fıkralar ve en değerlisi gözlerimizin en derininde parlayan o aşk. Evet, her şey çok güzeldi, hani derler ya "Her şey sanki bir rüya." Tam olarak da aynen öyleydi. Meğer gerçekten de öyleymiş...

Neden mi bu hale geldim? Çünkü onsuz bir hayalim yoktu.

Tam bir buçuk yıl boyunca uyudum. Sanki ölmüşüm... O kadar huzurlu bir uykuydu ki o bir buçuk yıl. Canımın yarısıydı, resmen ben olmayan bir ben. Aynı bana benzerdi. Hem dostumdu hem de yol arkadaşım... Asla onsuz bir hayalim yoktu. Ben asla sensiz bir hayatım olacak ve sensizliğe alışacağım demedim ki. Hala sözümde dururum sevgilim hala her gecemde ve sigaramda sen varsın. Ne olursa olsun sen hep iyi ki vardın.

Biz sorunlarımızı denize atarken dalganın kıyıya bırakacağını bilemedik. Meğer akıntıya kapılan sorunlarımız değil, sevdamızmış.

Siz bir kadına dokunurken sonrasını düşünür müsünüz? Elini tutarken, gözlerine bakarken, kalbine eğilip, "Seni seviyorum" diye fısıldarken sonrasını düşünür müsünüz? Ben düşünürdüm. Canım pahasına sakınırdım onu. Bir gün hiç unutmam yine buluştuk doğum günümü kutluyoruz bir bara gittik. Geldiğinde gözlerine baktım bir derdi vardı. Oysaki sorduğumda "İyiyim, bir şeyim yok." demişti. Her zamanki gibi biralarımızı söyledik üçüncü birasını içti normaldi. Sonra dördü söyledi. Her alkol içerken sınırını bilen bu kadın o gün kendini kaybetmek istemişti. Biliyordum bir şey olduğunu, içime doğmuştu. Dördüncü birasında durdu, sarhoş olmuştu. Ve mekandan çıkıp sahile gitmek istediğini söyledi. Kalbim hiç atmadığı kadar hızlı atıyordu. Davranışları fazlasıyla farklıydı. Bu demekti ki bu sefer ki sorun epey büyüktü. Çıktık mekandan derhal sahile doğru yola koyulduk. Yolda giderken ölüm sessizliği vardı resmen. İkimizden de çıt çıkmıyordu...

Sahile geldiğimizde her zamanki kayalığımıza yürümedi, "Burası iyi, konuşmak için de uygun." dedi. "Dinliyorum." dedim ve başladı anlatmaya. "Her şey, her zaman seninle güzeldi. sözler verdik birbirimize; asla ayrılmamak, kopmamak gibi ancak ben artık yapamıyorum, ne kadar denediysem gitmiyor artık sıkıldım." dedi. Oysa ki birlikte hep gülerdik ve "Seninle her şey güzel, hep benimle kal olur mu?" derdi. Gözlerine baktığımda hep gözlerini kaçırıyordu, ellerini sabit tutmuyor, ya montunun fermuarıyla oynuyor ya da parmaklarını kavuşturuyordu. Zorda olsa anlamıştım o çok güvendiğim kadın bana yalan söylüyordu. Sadece "Bana gerçek sorunu söyle gerçekten bitiyorsa da sebebini bilmeliyim, bu benim hakkım diyebildim." Sonunda hiç duymak istemediğim ve en ağrıma giden şeyi söyledi.

"Ben artık başkasını istiyorum."

Beynime kaynar sular dökülmüştü. Dur diyemezdim, hele ki böyle bir şeyi asla kendime yakıştıramazdım. Diye bildiğim tek şey; "Kiminle mutlu olacaksan onun yanında olmaya hakkın var, saygı duyuyorum." demek oldu. Gözlerim resmen sağanak yağmur altındaki araba camı gibi olmuştu. Resmen önümü bile göremiyordum. Her ne olursa olsun gırtlağımdaki o düğümü çözdüm ve en sonunda "Saat geç oldu seni evine bırakayım." dedim. Her ne olursa olsun o dakikalar da ailesinin bana emanetiydi. Evine bıraktım annesi açtı kapıyı. Hiçbir şey yokmuş gibi davrandı. Boynuma sarıldı ve öptü. "Hoşçakal, kendine dikkat et." dedi. Bana son son sözleriydi bunlar ve son kokusunu alışımdı. Sadece "Kendine iyi bak, iyi geceler." diyebilmiştim...

Hayatım tam tersine döndü o saatten sonra. Kimseye güvenmemeye başladım. Kimseyi sevmemeye ve en önemlisi kimseye bağlanmamaya başladım. Sizlerden tek bir ricam var. Birilerinden nefret dahi etseniz kimsenin hikayesini dinlemeden yargılamayın. Benim yediğim tokat buydu ve bu hale geldim. Biraz uzun bir bence oldu. Vakit ayıran herkese teşekkürler.