Dayak Yiyerek Büyüyen Bir Çocuk

Hayata Duydugun Öfkenin Sorumlusu Kim ?

Yaşadığını zannediyorsun ,bedeninin baştan aşagıya öfkeyle dolu oldugunu farkedemiyorsun bile. Asiliğinin, Inatçılığının hic bir seyi beğenmeyislerinin adını 'Buda benim huyum' koyuyorsun.

Baba'na en ihtiyaç duydugun zamanlarda duydugun ' Acıyı ' hatırlıyorsun sadece .

Ağlarsam daha çok döver diye çocuk aklınla sessizce siliyorsun gözyaslarini elbisene ..

Sebeblere gerek duymuyor karşındaki, gelecegini mahvedecegini , psikolojini alt üst edecegini düşünmeksizin sinirlerini senin üzerinde azaltiyor ..

Bir kere Sarılsan en azından nasıl bir duygu olduğunu bilseydim be Baba..

Zaman .. hani adıni 'İlac' koyduğumuz .

Geciyor ..ve büyüyorsun. Düşe kalka değil kolların morara morara, sırtindaki izlerle

Büyüyorsun iste..

Ve bitti dediğin anda başlıyor her şey. Her seye cok tepkilisin en ufak seye kızıyorsun.. ' Ben Böyleyim ' deyip kestirip atıyorsun.

Gecti demekle geçmiyor, beynine kazınan o bağırıslar , çığlıklar , babanı görür görmez eve kacmalar aklına gelmesede her adımında gölgen gibi seninle. Farkinda degilsin kendini dışarıdan goremiyorsun.. hala kör'sün bu yüzden.

Gözlerin sebebsiz doluyor.. Etrafında kimse yok.. Sürekli yalnız kalmak istiyorsun.. Kalabalığı sevmiyorsun..

Doktorlara götürüyor seni bir kaç duyarlı akraba.

'Neyin var anlat' diyor doktor , hangi cümle içindekileri tanımlayabilir ki, boş boş duvarlara bakıyorsun ...

Bir iki ilac yazıyor doktor reçetene, Sahi ' sevgi' yerine geçer miydi kullandıklarım ?.

Uyutuluyorum.. Bu ilacların yaptığı tek şey bu . Bir de hissizlestim öfkemi bile yansıtacak mecalim kalmadı. Gözlerim son zamanlarda uzaklara çok dalıyormuş ' Hasta mısın' diye soruyor komşular..

Benimle ilgilenmeye başladı babam.. Ama hic samimi gelmiyor , yabancı gibi sarılamıyorum ..

Basit geliyor her şey .. okunduğu gibi söylendigi gibi değil hic bir sey..

Özguvensiz.. babası varken yoklugunu yasayan bir cocuktan sağlam adımlar atması isteniyor..

Bugune kadar baba kalk demisti cocuk kalkmıştı yat demisti yatmışti.. sus demisti icine gömmüştü cumlelerini cocuk..

Sev..

Çocugunun senden kacmasina izin verme.

Sana korku gözlerle bakmasın "Babasın" sen.

Seni gördügünde koşa koşa gelsin yanına nereye saklanacagım diye düşünmesin..

Kimse öfke dolu , önyargılı dogmaz.. Sebebi mutlaka vardır..

Huzur Ol.. uyusamda bugunde kurtulsam dememeli çocugun..

Dimdik dur arkasında kaya gibi babam var benim desin gururlansın.

En ufak seyde yere düşüp yığılmasın umutları..

Cocuğunu sev .. Cocukken büyümek zorunda kalmasın...

Sen BABA'SIN..