Insan Insanla Mutludur

Koskoca bir evrende yaşıyoruz. Nefes aldığımız o kucucuk bedenimizin dışında aklımızın eremediği büyüklükte bir evrenin icinde yaşıyoruz.

Gezegenlerin arasinda belki de en guzel gezegenlerin birinde, doganin mukemmelligi arasinda yaşıyoruz.

Koskoca bir Dunya'da sular ve toprak parcaları arasında bir nokta kadar kucuguz. Kocaman evrende yok kadar kucuk ama kendi dunyamizda en buyuguz.

Bizsiz bomboş olan bir dünyadayiz. Kafamızdaki dünya insansiz bir dünya olamaz her ne kadar insanlari "kotu"bilip bazen yalnizlik istesek de.

Tek başına kaldigimizda, huzur gecici bir duygudur ve korkular kaplar icimizi bir sure sonra. Ucsuz bucaksiz denizlerle bitmek, bilmeyen ormanda yalniz kalmak istemeyiz. Biri olsun, yanimizda olsun isteriz.

Ama hep beraberiz. Yabanci olsak da aynı havayı soluyan tek olmadigimiz düsüncesinin bize huzur verdigi bir dunyadayiz. Dort duvar arasinda tek olsak bile birilerinin yakinimizda oldugunu bilmek bizi guvende hissettirir.

Evet, yalnız degiliz. Bir çok yuz, bir cok ses, bir cok koku var etrafimizda. Farkli olsak da biz bizeyiz.

Milyonlarca insan ve milyonlarca hikaye var. Kahkahalar, sevinc cigliklari, sarilmacalar, koklasmacalar...

Bizi seven bir ailemiz var. Hep beraberken aklimizda kimsenin olmadigi huzurlu bir yerde evimizdeyiz.

Zamanı harcadığımız, gulup eglendigimiz bir cok arkadasimiz var belki de bir kac. Aralarından biri sevgilimiz belki de. Sarilinca huzuru buldugumuz.

Ama yalniz degiliz. Başkalari da var.

Bizim icin bir hic olan seylere ihtiyaci olan insanlar var.

Mutlulugumuz icin hayatlarini feda eden insanlar var. Hic gormedigimiz, tanimadigimiz.

Insanlar var unuttugumuz. Zamanin hizina kapilip kenimizi sicak yatagimizda kotu hissederken savasin ortasinda kalan insanlar var.

Insanlar var sucsuz yere can veren, insanlar var öldürmek zorunda olan.

Insan insanla mutlu mudur?