Bizim Dertlerimizi Mutluluk Sayacak İnsanlar Var

Çoğumuz hayatımızın belli dönemlerinde kendimizi çaresiz ve tükenmiş hissetmişizdir. Ama insan şöyle bir bakıyorda gerçekten kötünün kötüsü var ve her an gözümüzün önünde şükretmemiz için duran yüzlerce hayat ve yaşanmışlık var.

Mesela çoğumuz arkadaşlarımıza falan moral olsun diye senden çok daha kötüler var, ya onların yerinde olsan napardın deriz. Ama bunu kendimize uygulamayız ara sıra düşünürüz ama çoğunlukla gözümüz hep yukarıdadır.

Hasta olmadan önce şükretmeyiz, mutlu olduğumuzda şükretmeyiz ama hasta olunca ya da mutsuz olunca neden ben diye hayıflanırız.

Asla ameliyat masasına yatmayacakmışım gibi gelirdi.

Mesela ben geçen sene hasta olana kadar asla hasta olmayacağım asla ameliyat masasına yatmayacağım gibi gelirdi.

Daha sonra bir sabah kalkınca hastalığımın olduğunu ve ameliyat olmam gerektiğini öğrendim. O zamana kadar hiç kötü gün geçirmeyip de şükretmemiş olan ben hastalanınca neden ben diye hayıflanıyordum.

Taa ki hastaneye gidip benden daha kötülerini görene kadar. Kaza geçirip beyni dağılanlar eli ayağı olmayanları görünce nasıl hayıflanırım diye kendime kızmıştım.

Kendinizi mutsuz, çaresiz ve Dünya'nın en dertli insanları olarak gördüğünüzde hastanenin yoğun bakım ünitelerine gidin.

Bizim dertlerimizi mutluluk olarak sayacak insanlar var

İnsanlar en ufak dertleri olduğunda o kadar büyütüyorlar ki sanki dünya sona ermiş her şey bitmiş sağlıkları gitmiş gibi. Oturup biraz mantıklı düşününce aslında boş yere dert ettiğimizi ve bizim dertlerimizi mutluluk olarak sayacak insanların olduğunu göreceğiz.

Eğer iyi kötü bir evin ve araban varsa Dünya'nın %75 inden daha iyi durumda olduğunu düşün.

İnsanlar aç kalıyor, insanlar susuz kalıyor, insanlar savaşta elini ayağını annesini babasını çocuğunu eşini dostunu kardeşlerini kaybediyor. Biz de şu bizden ayrıldı yok şu benden daha iyi yeri kazandı yok şu benden daha rahat diye düşünüp düşünüp kendimizi mutsuz ediyoruz.

Son olarak lütfen yaşadığımız her anın değerini bilelim ne kadar çaresiz olursak olalım bizden daha çaresiz insanların olduğunu düşünelim yoksa gerçekten yaşadığımız hayat, hayat olmaktan çıkar...