Yavaş Yavaş Yok Oluyorum

Hayata gözlerini daha yeni açan bir bebeğin en çok ihtiyaç duyduğu, en muhtaç olduğu şey nedir? 'Anne ve Baba'.

22 sene önce evimize 2. bebek olarak gelmişim. 3 yaşımdan itibaren olanlar canlanıyor yavaş yavaş gözlerimde ve hafızamda. Normal gelirli bir aile, iyi anlaşılan bir abi ve gerçekten sevgisini hissettiren anne ve baba. Bir şey eksikti. O da bir kardeş. 6,5 yaşımda o da gelince 2 erkek 1 kız çocuğu olan bir aile olduk. Kardeşimin bir problemi vardı. Bu yüzden yıllarca diken üstünde olduk. Çok şükür şimdi herhangi bir problemi yok. Neyse olaylar da zaten o zamanlarda başlıyordu.

Babam ve annem kaçarak, çok büyük bir aşkla evlenmişler. Önceden bağ bahçe işi ile uğraşırlarken su kanallarının kapatılmasıyla başka işlere yönelmek zorunda kalmışlar. Babam, amcamın çalıştığı otelde işe başlamış. Biz bir iki sene sonra babamın eve getirdiği bir çantanın içinde bir kadınla çekilmiş fotoğraflarını bulduk. Küçüğüz ama annemle birlikte ağlıyoruz. Evde sürekli kavgalar, bağırışlar, eşyaların oradan oraya savrulması derken iki yıl kadar bu devam etti. Annem boşanmaya karar verdi. Babam yalvardı yakardı. Söz verdi. Annem de affetti. Sonra herhangi bir vukaat yaşanmadı.

Daha sonra ki olayda başrol dedem... Seviyor muyum sevmiyor muyum inanın bilmiyorum. Kendisinden 40 yaş küçük evli bir kadınla ilişki yaşaması, aile içerisindeki huzursuzluklar en fazla bizim evi yaraladı. Babam en büyük çocuk ya? Derdi olan bize koştu. Bu olay da 2 yıl kadar devam etti.

Geldim 13 yaşıma falan. Ekonomik olarak baya sıkıntılar çektik. Bu yıllarca devam etti. Halâ ediyor...

Lisedeyken babamın en büyük kız kardeşi? kocasının yanından başka bir adamın yanına gitmiş. Kısacası kaçmış. Zaten eski eşini de aldattığı için ayrılmış ya neyse. Hayatımda en büyük nefret duyduğum insan bozuntusu. Gittiği yerlerde beni karalamaya çalışmış. Kime ne zararım var derseniz kendi halimde olan bir insanım. Onun derdi de bizden eksilmedi. Ağlayan kocası bize gelir. Ağlayan annesi babası bize gelir. Evimizde hep bir aksiyon, hep bir kavga. Sonra eşi ile barışmış. Bana iftiralar attığı için kendisi ile konuşmuyorum. Evimizden kimse konuşmuyor ve bize gelmiyor. Babamdan, benden ve annemden nefret ettiğini her yerde söylüyormuş.

Neyse...

Sonra diğer halam evli olduğu eşinden boşanmak için dava açmasının ardından yeni sevgilisinin yanına gitmiş. Ailede olaysız bir gün olursa olur mu? Olmaz. Yine herkes bizim eve üşüştü. Sürekli bir sinir stres hali. Bu da 1 yıl kadar devam etti.

Tabi bu arada başka bir halamda eşinden boşanmaya çalışıyordu. İlk zamanlar onu haklı görsek de şu anda sırf dostu için çocuklarını hiçe sayıp onları 1 yıldır görmeyişi ondan da nefret etmeme neden oldu.

En küçük halama gelince ise o da bizi sevmiyor. Konuşmuyor. Nedeni var mı? Yok. Olsa onu da anlatırdım.

Babam, yıllarca çalışmış, çabalamış. Dedem çalışmayı sevmeyen bir adammış. 15 yaşında ailenin yükünü sırtlanmış. Şu an 55 yaşında. Ve 40 yıldır hep dertlerle uğraşıyor. Çok acıyorum.

Şu anda 6 tane evlattan 5 tanesi kendi hallerindeler. Hiçbirisi annelerinin babalarının kapılarını açmaz. Bir tencere çorba pişirmezler. Annem ve babam çalışıyor. Geldikten sonra yemek yapıp direkt babanneme ve dedeme götürülür. Evleri çok yakın bize.

Kışın odunlarını biz yaparız. Hasta olduklarında ya da ufacık bir sancıları bile olduğunda herhangi bir acıma duygusu yok. Direkt babam aranır. Çalışıyorsa onlara ne. O gelecek ve onlar hemen hastanehe götürülecek. 1 saate yakın bir yoldan eve gelinecek ve onlar hastaneye götürülecek. Tahlil sonuçlarımı kıyaslasanız 86 yaşındaki adamın her şeyi 22 yaşındaki benden daha iyi.

Sabah kardeşim ve ben mutlaka onlar tarafından uyandırılırız. Kendi kendimize kalkma hakkını yıllar önce yitirdik. Evimizde iki kapı arasında olan koltuğa bizim oturmaya hakkımız yok. Oradı çok güzel esiyor ya dedem orada oturacak! Bir yere giderken hesap verilecek. Birisi evde yoksa o açıklanacak. Yoksa bin tane soru sorarlar.

Bu da yetmezmiş gibi evde olan ayrı huzursuzluklar. Kavgalar. Anlaşmazlıklar. Benim kendi ayrı problemim. Her şey artık o kadar üstüme gelmeye başladı ki canıma kıymak istiyorum artık. Ölürsem kurtulacağım.

Olmayacak bir sevdanın peşindeyim. Olmayacak diyorum çünkü olmayacak. O da sevse de olmayacak. Günlerdir, aylardır berbat haldeyim.

Evde anneme yaptığım hiçbir şeyi beğendiremiyorum. Her işi yapıyorum. Yapmadığım tek şey yemek. Onu da alerjim olduğu için yapamıyorum. Anlamıyor. O gelince kalkıp çay kahve yapmalıymışım, o gelmeden yemek hazır olmalıymış. Ya ben ne diyorum o ne diyor. Bugün mutfağa gittim. Bir şeyler atıştırıyordum. O da yesin istedim. 'Git başımdan, istemiyorum. Ben ne yapıyorum, senin uğraştığın şeylere bak' dedi. Ben de çok büyük yemin ettim. 'Eğer senin yaptığın bir yemekten bir lokma yersem Allah benim belamı versin' dedim. 'Yemezsen yeme. b*k ye' dedi bana. Annem bu ya. Bazen içime sokasım gelen, bazen kırk kat yabancıdan farksız olan kadın.

Abimle çok anlaşamasak da çok kızamıyorum ona. Çok sinirli birisi ama kardeşim sonuçta. Kıyamıyorum.

Babam... Kimi zaman bana kıyamayan kimi zaman bir elden farksız olan adam...

Ya küçük kardeşim? Çocuğum olsa onun kadar sevemeyeceğim insan. Eğer kendime bir zarar verirsem en çok yanacağım o olur. Benden başka kimse onu da anlamıyor.

Sanırım benim de bu hayatta tutunacağım iki dalımdan birisi o, diğeri kuzenim. Onlar olmasa çoktan ölmüştüm.

Okulum... Derslerim berbattı. 1. sınıfı bitirdim sözde ama 12 dersten 8 tanesi alta kaldı. Bir de özelde okuyorum. 2 dönemim direkt uzadı.

Ayda 300 lira harçlık yetmiyor. Anlamıyorlar. Ellerinde yok biliyorum ama bu da bana yetmiyor. Koskoca bir yıl boyunca bu parasızlık yüzünden çoğu zaman arkadaşlarımla bir cafeye bile gidip oturmadım. Ya bu yıl ne olacak? Okula gitmek istemiyorum bunlar yüzünden. Evde kalsam deliririm.

Bu olaylar o kadar üstüme üstüme geliyor ki dayanmaya takatim kalmadı artık. Çıkış yolu arıyorum. Bulamıyorum.

Çok uzun yazdığımın farkındayım ama içimi dökmek istedim. Hepinize teşekkürler.