Ben Artık Tükeniyorum...

Şiirsel Olarak..

Olmadı, belki kaderdi belki de gerçekten nefret edilesiydim...

Gelmediler, bir şey planlarlarken, mutlularken yanıma...

Sormadılar, kötü günümde nasılsın..

Demediler ki iyi günümde yanımda olasın..

Ben hep açtım!

Sevgiye hep muhtaç kaldım. Kimsenin kalbinin anahtarını bulamadım. Kimsesiz ve erken unutulmuştum. Hani sokak kaldırımlarını donatan ağzında sigarayla dolaşan ve bir başına sert simasıyla son saatlerini yaşar gibi kederli bir genç olur ya işte o bendim. Kulaklığımda çalan son hayat parçama içiyordum, "Piiz-Vazgeç Gönül".. Vazgeçsene ulan! Daha ne aranıp durursun, sevilmiyor ve yalnızlığa itiliyorsun, dışlanıyorsun, düşman ilan ediliyorsun. Vazgeç...

Sevmedi kimse lan beni!

Gözlerime minik minik damlalar bıraktılar hep, o sevmediğim; gözlerimden kendini uçuruma bırakan, değdiği yeri yakan minik damlacıklar. Kalbim hep dayandı, arkasında binbir bıçak darbesiyle hiç vazgeçmedi. Her seferinde tekrarladım ama o da ben gibiydi, inatçı.

İnsanları daima izledim, mutlu oluşlarını hayal dünyama yansıttım hep. Gözlerimi kapattığımda benim de yanımdalardı, omuzuma vuruyor "Kardeşim" diyorlardı.

Çok yalnızdım lan anlıyor musun, o kadar yalnızdım ki kollarıma jilet vurmayı bile denedim ama derin kesebilecek kadar erkek olamadım. Kanın akışını seyrettim, psikiyatriye gittim, antidepresan aldım. Ama çözüm değildi benim sadece birine ihtiyacım vardı hepsi bu; bir dost, bir beğeni, bir övgü, sevgi cümlesi.

Artık ruhsal bir durumum yok!

Çöktü demek tarif etmeye bile yetmiyor, çünkü artık öyle bir durum yok, diplerin dibini yaşıyordum.

Ben bitiyorum

Ve savaşı artık kaybediyorum ve bunun tek sebebi muhtaç olmam.

Size, sizden birine ihtiyacım var.

Sevginize ihtiyacım var.

Övgünüze ihtiyacım var.

Belki bir siteminize.

Trip bile yemeye razıyım ben, ben ölüyorum...

Yazıyı sonlandırmak bile istemiyorum.

Dokunmak istiyorum birine; sırtına, eline, kalbine... Abi yatağıma gömülmek istemiyorum artık, güçlü görünmek istemiyorum, başımı eğmek istemiyorum.

Ne olurdu beni biri anlasa?

Dönüp arkasına bakıp, "Napıyozz la bugün?" diye sorsa ne olurdu? Ben bu kadar iğrenç miyim lan, mide bulantısı falan mı yapıyorum, acaba aşağılık ve yaratılmaması gereken biri miyim diye soruyorum kendime. Yok diyorum güçlü ol, nereye kadar?

Paçalarımdan çirkinlik, ağzımdan küfür, gözlerimden yaş akıyor. Söyleyeceklerim bu kadar.