Sanki Kıyamet Kopsa Rahatlayacak Gibiyim

Sürekli bir mevsimler değişiyor. Değişmeyen tek olay, mutlu olan yine mutlu. Mutsuz olan yine mutsuz. Hani insanın içinde bazen öyle birikimler oluyor ki. Sadece bir kişiye günlerce anlatası geliyor. Tamam bir sıkıntı var hayatımız boyunca dönem dönemde. Böyle morelim bozuk değil de sanki çürümüş gibi hissediyorum. Küflenmişimde ölümü bekler gibi.

Kar Yağmış Neyime

Kahveni yapıp bir köşeye geçip sessiz sessiz izlemek de güzel. ya da sıkı sıkı giyinip o kar taneciklerinin arasında kalabalıkmış gibi hissetmek de. Sonra bir köşeden dönüyorsun, eldivenlerini giymişler, sıkı sıkı ellerinden tutmuş sevgililer görüyorsun. O al al olmuş yanağımız iyice bir hüzünleniyor işte. Neyimiz eksik diye, bu hayatın lezzetlerini, tadlarını biz neden yaşayamıyoruz diye. İnsan üzülüyor be aga. Ne bileyim ben hayatımda bunu sadece iki saat yaşadım her kar yağdığında o anıları hatırlayıp gülümsemeye çalışıyorum işte.

Hiçbir Şey Yapasım Yok

Böyle ne bir gülesim, ne yemek yiyesim, ne eğlenesim ne de konuşasım var. İnsanlardan uzaklaştıkça uzaklaştım. Gönlüme çekmişim zaten el frenini. Karda kalmış araba gibiyim yönüm nere belli değil. Sonra işte o aptal hayaller, o imkansız umutlar dönüyor kafam da yine yaşamak için çıkıyorum yatağımdan. Belki biraz mücadele etmem gerek. Tartışmam gerek, konuşmam gerek hatta kavga etmem gerek ama her şeye tamam deyip kestirip atmak daha iyi gelir oldu.

Hiçbir yolun çıkmayacağını bilerek, çıplak ayakla sana yürüyorum.

Zor olanı dener oldum bugünlerde. Bilmediğim yollara giresim var. Anlamsızca yürümek, tanımadığım bilmediğim semtlerde insanlarla tanışasım var. Tanıdığım yerlerde boğuldum artık, bildiğim yollar bana iyi gelmez oldu. Beni en çok kahreden benim için çarpmamış olan bir kalbe olan hayranlığımdı. Zor oluyor bu, bile bile yaşıyorsun bu hissi. Kar yağmış, yağacakmış dediklerinde yorganın altına girip güneş çıktığında beni uyandırın diye teklif edesim geliyor.

Şimdi O Girmediğin Evde Seni Tanıyanlar Var

Belki kimseye anlatmadım seni ama. Seni tanıyan duvarlar var buralarda. Bu oda çok iyi tanıyor seni. Belkide senden benden çok tanıyanlar var bu oda da seni. Belki de ben uykumda sayıklarken nelere şahit oldular benim bile bilmediğim. Yastık en iyi de o tanıyor seni. En yakın arkadaşım benim. Böyle işte yalnızlıkla anılar arasında uzun köprüler oluştu artık. Anılarla yalnızlığımı karıştırır oldum artık iyice. Anılarıma ağır basmaya başladı artık yalnızlığım.

Ben çok şey istemiyorum ki. Ellerinle yüzümü avuçlayıp sakallarımı sevsen. İnan bana kıyametin kopmasını istemem. Ama bu aralar ister oldum. Galiba rahatlamamam için bir bahane lazım ya da kim bilir.

Teşekkürler.