Yaptıklarınız Birinin Sebebi Olmasın. Kendi Hikayem

Yaptıklarınız birinin sebebi olmasın. Kendi hikayem...

Burada herşeyi anlatmak istiyorum... Öncelikle şu an 66 kilo olduğumu ve bu yola 158 kiloyla başladığımı itiraf etmeliyim. (1.64 boyundayım)

•Başlamadan önce söyleyeceklerim var...

Insanlar bir eylem yaptıklarında bencilce davrandıp davranmadıklarını önce tartmaları gerekiyor bunu da yazımın başında belirtmeliyim. Ayrıca yazımı okuduktan sonra özel hayatımı eleştirecek ya da orada olan olayları ince eleyip sık dokuyup saçma sapan sorular sormak için bana konu dışı gönderi yapmayın.
14-15 yaşıma kadar normal kilolarda biriydim ya da 1 tık üstü.

•Şimdiiii gelelim hikayenin başlama noktasınaaa...

Benim başıma iradem dışında bir olay geldi ve ben hamile olmuşum yani çocukken çocuk dünyaya getirdim anlayacağınız.

Hay Allah ne kadar da üzücü...
Her neyse ben hamile olduğumu bilmiyordum (Şimdi bunu sakın nasıl diye sormayın tıpta mümkün olan birşey bu herşey normal gibi olup gebeliği son ana kadar fark etmemek) ve başıma gelen bu iğrenç olaydan dolayı intihar girişimine kadar acizce yollara başvurdum (bunları yaparken hamileymişim Allah'ın bir bildiği varki evladım sağ salim sağlıklı). Bu sırada okulumu bıraktım evden balkona bile çıkmıyordum uyandığım andan uyuduğum zamana kadar sürekli yemek yiyordum. Ölmeyi bu şekilde planlıyordum. Yemek yemek bana zevk vermeye başlamıştı ayrıca. Zevk ve ölüm 2n1 güzel bir fikirdi ya da ben öyle kolay olacağını zannediyordum.

Doğum yapacağım gün (aynı zamanda doğum yapacağımı öğrendiğim gün oldu) 118 kiloydum. 9 ay gibi bir sürede muazzam kilo almışım. Sezeryanla çocuğumu dünyaya getirdim sağlıklı bir bebekti Allah korumuş onu bunca şeye rağmen. 16 yaşındaydım şok geçirmiştim adet oluyordum herşeye rağmen gebeliğim boyunca bu yüzden böyle birşey beklemiyordum.
Daha sonra, bu dönemlerden sonra yine kilo almaya başlamıştım.
Düşünsenize babamın evinde 16 yaşında çocuk bakıyordum psikolojim alt üst olmuştu bir sürü problemler meydana gelmişti aile içi ister istemez ve bu bigün uyandığımda başıma gelmişti. Hayatım kendi içimde 9 ay önce değişmişti zaten ama 9 ay sonra yine değişip ailemi de etkilemişti.

Ben gençliğimin baharında yapmadığım birşeyin cezasını çekiyordum. Yaşıtlarım okula giderken ben evde çocuk bakıyordum bana zevk veren tek şey yemek yemekti ve 4 yıl içinde 158 kiloya ulaşmıştım. Denize tshirtle giriyordum ayaklarım 41 numara olmuştu vücudum çatlaklar yaralar içindeydi kötü de kokmaya başlamıştım saçlarım dökülmüştü büyük oranda, yüzüm kollarım kıllanmaya başlamıştı. Erkek reyonundan eşofman ve tshirtler giyiyordum hep. Hatta babam bana kumaş alıp komik bir şekilde 2ye katlayıp kesip gecelik dikmişti :)

•Kısacasıııı...

Acınası bir durumdaydım üstüne üstük insanların genç yaşlı büyük küçük herkesin sözlü tacizine uğruyordum iğrenç bakışlarını üzerimde hissedebiliyordum. Beni yanındaki insanlara utanmadan parmakla gösteriyorlardı gözümün içine baka baka. Küçük çocuklar toplum içinde şişko yemiş yemiş sıçmamışşş diye bağırışları sokağa çıkmamaya yemin ettiren cinstendi. Yaşadıklarım yetmezmiş gibi birde sokağa çıkamıyordum çocuğumu parka götüremiyordum özellikle hastaneler gibi toplu yerlere herkesin gözü bendeydi. Kilo vermek bende istiyordum Pazartesi başlarım dediğim diyetler, Pazartesi gelince 3 saatte bitiyordu.

•Ve son noktaya gelmiştim...

Babama buradan bana her konuda destek olduğu için minnetimi sunmak istiyorum bir insanın sahip olacağı en iyi baba ona çok teşekkür ediyorum.
Son noktaya gelince mide küçültme ameliyatı oldum. Diyetler işe yaramadığı gibi diyabet hastası olmaya ramak kalmıştı ki mide fıtığı, kolesterolüm ve tansiyonum olmuştu bile 20 yaşındaydım ama başıma gelenlere bak... Yüklü bir miktar para verip (neredeyse bir araba parası) işinin ehli profesöre ameliyatı olmuştum fıtığımda girmişti herşey çok iyiydi 2 yıl içinde 80li kilolara düşmüştüm. Ameliyatla verilebilecek rakam bu kadardı geri kalanı kişinin kendi emeğiyle olacak şeylerdi ancak işiniz daha kolay oluyor küçük bir mideyle.

• Ama ben yine sağlıksız olanı seçip hiç yemek yememeyi tercih etmiştim...

Çünkü morbit obezdim eskiden şimdi anorexia olmayı istiyordum. O alaycı bakışlar sözler geliyordu aklıma çocuğumun annesi tığ gibi olmalıydı onunla dalga geçmemeliydiler benim yüzümden yarın bigün. Vücudümda 1 gr yağ olmasın istiyordum bu yüzden. Ayrıca yemek yemeyi sevmiyordum. Bu psikolojimi de etkilemişti. Kusuyordum su dışında herşeyi, yemek yemediğim için bağırsaklarım da çalışmıyordu bende bunun için ilaçlar içiyordum. Bağırsak sistemimide bozmuştum sonunda ama umrumda değildi.

•Nihayet bulumia da olmuştum...

Bu sefer istemeden kusuyordum, dişlerim çürüdü kustuğum için saçlarımda iyice döküldü vitaminsizlikten. Vücuduma gıda girmediği için enerji de yoktu bu yüzden bayılmaya başladım parkinson hastaları gibi titremeye başladım. Kimi doktor sara hastalığı dedi kimi psikolojik bende oluruna bıraktım... Neyse ne idi...

•Yine kendime bir kötülük yapıp alkolik oldum...

Acı vardı içimde, kendime yenildiğim zamanlar vardı gelecek kaygısı vardı evladım için elimden birşey gelmiyordu, acımı unutmak için. Bende alkolle ertelemeyi başardığımı zannettim. Yine kendimi kandırıyordum bile bile.

• Daha bitmedi...

Bu ameliyatın yaptığı bir sorun daha var o da çoğu hastada safra kesesi taşı... Onu da oldum :)
Aşırı alkol ve sigaradan karaciğerimde ve akciğerimde problem oldu pankreasımda iltihaplanma, gastrit... Ve ansızın başlayan bitmek bilmeyen şiddetli ağrılarım sanırım bu en kötüsü.

• Söylemek istediklerim var...

Yalvarırım kimseyi yargılamayın, sizden yardım isterlerse yardımcı olun yargılamadan. Insan ayırıp seçmeyin herkesin sevgiye ihtiyacı var merhamete... Lütfen dış görünüşe göre davranmayın. Hoşlanmıyorsanız bile o kişiye bunu belli etmeyin. Emin olun ona yok gibi davranmanız alaycı ve sessiz bakışlarınızdan daha değerli...
Ve kimsenin hayatını 5 dklık zevkiniz için karartmayın...

• Sanırım sona yaklaştım...

Öleceğim bunu biliyorum az kaldı hissediyorum en çok koyan şey ne biliyor musunuz ?
Hahahah ağlıyorum oh be ne güzel şeymiş ağlamak uzun zaman olmuştu gözyaşı dökmeyeli.

Evladımın bu kadar talihsiz bir hayatı oluşu Allah onu bunca şeye rağmen hayata gelmesini sağladıysa vardır bir hayır diyemiyorum onu da sorguluyorum hadi ben neyse de onun suçu neydi diyorum. Bazen Tanrı'nın bencil olduğunu düşünüyorum. Şimdi sürekli yatıyorum zamanım az kaldı ama evladımı göremiyorum. Allah kimseyi böyle dertlerle sınamasın.

Kızlar soruyda tanınan bir üyeyim hayatımın mükemmel görünmesini istediğim ve acıtasyon sevmediğim için gizli olacağım.

Artık dinlenmeliyim. Okuduğunuz için teşekkürler. Esen kalın...