Annesizlik İle İlgili

Annemi daha bu yıl kaybettim. Önceden böyle birşey olsa intihar ederim Düşünceleri bile aklımdan geçerdi. Ama olmuyor. Yinede yaşıyorsun. Acıya Acıya yaşıyorsun. Ben sürekli ağlayamadım göğsümde bir yumru var hiç gitmeyen ama gözyaşlarım sımsıkı tutundular. Hayatım bir anda Değişti. Eskiden sadece arkadaşlarıyla takılan kendiyle ilgilenen ve derslerine çalışan biriydim. Bazen Göze batardım. Çok mutluydum ama. Sürüsüyle arkadaşım vardı. Hergün eğlenirdik. Sonra eve gelirdim birde annemle gülerdik.
Şimdilerde sorumluluk bilincim arttı. Artık herkesin Yanında nasıl oturup kalkacağımı biliyorum. Nasıl konuşacağımı. Nasıl iş yapacağımı.. Ama mutluluğumu kaybettim. Desteğimi kaybettim. Özgürlüğümü kaybettim. Umudum sarsıldı. O kalabalık arkadaş grubum şimdi yok. Yalnız hissediyor insan bir yerde. Yalnız başınada geliriz üstesinden diyoruz.
Bazen oturup annem olsaydı nasıl olurdu diye düşünüyorum. Anneleriyle sarmaş dolaş Olanları görüyorum. Keşke diyorum. Eskiden aldığım bir kiloyu dertmiş gibi ona anlatırdım. Şimdi başkaları annelerime anlatırken ben bir köşede sessizce oturuyorum. Baş ağrısına sanki Dünyanın sonu gelecekmiş gibi tepki veriyorlar. Ben ise bir köşede acımdan Ölsemde susuyorum. Biliyorum geçecek diyecekler. Çok dert ediyorsun diyecekler. Hiç annen gibi olur mu?
Şimdi sanki birine ihtiyacım varmış gibi hissediyorum. Yalnızım ya. Beni anlayacak birine. Bunu yaptıkça içim daha çok acıyor.
Eskiden evlilik özgürlüğü kısıtlar diye gülerdim Şimdiyse okulumu bitirip bir an önce yuva kurmak istiyorum. Yuva kurmasam bile insan istiyor işte öyle biri. Bozulan aileni tekrar kurmak..
Etrafımdakiler seni anladığını söyleyecek ama anlamayacak.. Yaşamayan anlamıyor. yabancı ağızlarında sözler pelesenk olmuş. Sen çok değiştin. Artık eskisi gibi bakmıyorsun. Hele bazıları diyor bu gülüyor (eskisi gibi gülmezsin) üzülmüyor mu? Ama bilirsin hayat devam ediyor. Bir günde elinde bebeği olan küçük kızdan kocaman bir kadına dönüşmüşsündür tebrikler. Ama hayata inat yaşa. mutlu

Annemi 10 yıl önce kaybettim babamıda 8 yıl önce her gün aklımdalar çocuğum olduktan sonra çok daha fazla özlüyorum çok yalnız hissediyorum bu yüzden onlar olsaydı söyle böyle olurdu diye düşünmekten kendimi alamıyorum Allah rahmet eylesin hepsini