Annelik Daimi İç Sızısı

Annelik; kor ateşlerde yanmak, gözünü kırpmadan her acıya göğüs germek, ömrün boyunca yüreğin bedeninden ayrı yaşamakmış, anne olunca anladım...

Annelik, kanımızla, canımızla beslenip büyütülen ve bizim olan bir canlıyı, hem kendimizden bir parça sayma, hem de bizden apayrı, özel bir kimlik ve kişilik olarak tanıyabilme, öyle kabul edebilme, öyle kılabilme olgunluğu demektir.

9 ay karnında taşıyıp binbir acı ve zorlukla dünyaya getiriyoruz, Rabbim daha ana rahmine düşer düşmez bir bağ oluşturuyor bebek ve anne arasında. Öyle ki hamile olduğumu öğrenir öğrenmez nasıl ayrılırım ben ondan, böyle bir dünyada nasıl büyütürüm, kime emanet ederim, sağ gözümden sol gözüme güvenemem düşüncesi hasıl oldu.

"Ya anne olamazsam..." korkusu

En çok istediğim şeyin korkusunu yaşadım bir hamileliğim boyunca, oysa en korktuğum şeylerden birisiydi 'ya anne olamazsam'? Çünkü mükemmeliyetçiliğin yanısıra fazla anaç bir yapım var ve çocukları çok seviyorum sorgusuz bütün çocukları sahiplenebilirim, annelik yapabilirim, belki de sorumsuz ve ilgisiz annemin yüzünden 3 kardeşimi büyütmüş olmamın da etkisi büyük bunda...

9 ay boyunca normal doğum olacak diye beklediğim bebeğim 3 gün günü geçmesine rağmen gelmemişti, sancımda olmadığı için 6 saatlik suni sancı sonrası apar topar bebek hayati tehlikeye giriyor diyerek sezeryana alındım, hıçkıra hıçkıra ağlayarak. Hastane odasında gözlerimi açtığımda bebeğimin ağlamasını duydum, narkozun etkisiyle al annesi seni istiyo oğlun bak gibi karışık sesler eşliğinde tam manasıyla kendime gelmem 7-8 saati bulmuştu, suni sancı ve narkoz çok yormuştu beni, sonrasında 3 ay boyunca doyasıya öpüp kokladım yavrumu...

Bebeğimi kucağıma aldıktan 3 ay sonra işe başlamak zorundaydım, gün geldi çattı yorulmuştum malum hamileliğin, doğumun, lohusalığın yorgunluğu derken istekli bir şekilde geldim işe biraz kafam dağılır iş ortamı iyi gelir gibi saçma bir düşünceyle... Babannesi bakıyordu miniğime, gözüm arkada kalmıyordu, ama yinede çok sürmedi pişman olmam. İş yerinde 40 ar dakikalık 2 sefer süt sağma seansları 1 yıl devam etti, bunun yanı sıra hergün dolmuşla 90 km yakın yol yaparak işe gelip gidiyordum bunca yorgunluğun ardından bazı zamanlar 1 saatlik yolu ayakta gitmek zorunda kaldığım zamanlar oluyordu, geceleri 1,5-2 saat aralıklarla uyanan bir bebek ve ben sabah 6 buçukta uyanıp bebeğimi emzirip işe gelmek zorundaydım...

Şimdi 1 buçuk yaşında oğlum bense hala alışmış değilim buna, gün içinde arayıp annesi bugün bunu bu kadar yedi çok sevdi, bugün bize küstü, bugün bir iki adım attı oğlumuz, bugün anne dedi, bak konuş seni dinliyo gibi avutmalarla geçiriyorum günlerimi 1 gece olmasa 2. gece mutlaka o uyurken kokusunu içime çeke çeke ağlıyorum, tarifi yok bu özlemin, bir annem deyişi var ömre bedel... İki gözüm, canözüm diyorum ona, yürek sızım diyorum...

Doğum sancım gelmeden hamilelikle birlikte başlayan yürek sancım nefes aldığım sürece devam edecek gibi görünüyor...

Rabbim isteyen herkese nasip etsin anne olmayı, tüm yavruları anne babasına bağışlasın...

#Annelikdaimiiçsızısı

#ELFIDA28