Saçmalama Hakkımızı Elimizden Aldılar

Neden büyüdükçe doğal davranma lüksümüzü kaybediyoruz?

Bazen canım markete koşarak gitmek istiyor.Hızlandırıyorum adımlarımı.Tam depara kalkacağım vakit aklıma geliyor deli olduğumu sanacak beyinler.

Duruyorum..

Ben de evde sıkıcı sıkıcı otururken, sadece yarım saat içinde kendimi mahalle maçının ortasında bulmak istiyorum.Sonra rakibi yenip, 7-8 arkadaşla bedava kola içerek maçın kritiğini yapmak...Cebimde litrelerce kola almaya yetecek para var ama keyfi kıyaslanmaz bile !

Derste konuşmak için söz almış arkadaşımın sırtına(!) elimdeki kalemi dürtmek istiyorum..Kıs kıs gülerken, mağdur arkadaşın şikayeti üzerine yüzüme poker masası ciddiyeti takınıp ellerimi havaya kaldırarak "hocam cidden bir şey yapmadım" yalanını hocanın yüzüne gelişigüzel sallamak isterdim..

Yer mi?Yemez..En azından iyi hal göz önünde bulundurulup dayaktan kurtarır, uyarı yeterli..

Peki şimdi ne mi oluyor?Söz alan kişi kapasitesi yettiği ölçüde, karşısındaki ego yüklü küçük dağları yarattığı sanan akademisyenin gözünü boyayıp oturuyor yerine.Tabii ayağa kalkmaya tenezzül ettiyse..

Tanımadığım kızlara "hişt, pişt" yaptığımda yalnızca geri zekalı olmayı özledim..Şimdi sapık olabilitem var.Hem, aynısı benim anama bacıma yapılsa hoşuma gitmez.

Susuyorum..

Aşırı yetişkinlerin sıkıcı sohbetlerine zaman zaman müdahil olmak istemiyorum..Bulunulan ortamda genel oyların %000,1'i bile değilken, Türkiyeyi kurtacakmış havasında hararetli şekilde siyaset kasmalarına katılmaktansa, yan odadaki veleti PES'te sahaya gömüp ağlatana kadar dalga geçmek değil mi asıl eğlence?

Kısmen yapılıyor..Fazlası ayıp olur, resmen yetişkinim.

22 yaşında olmak bazı şeylerin sonu olabiliyor..

Kaç para ulan bi' çocukluk?

Bir tane de resim ekleyeyim ki, bence'm dikkat çeksin..