Farklı Türkçe Kız Adları

Alçin: Kızıl renkli bir çalı kuşu.

Alkım: Gökkuşağı.
Balıkesir Susurluk ağzında h’alâ kullanılan gökkuşağı anlamında bir kelimedir.

Almila: Elma yanaklı kız.

Alşın: Kızıl.
Al “kırmızı” kelimesine renk isimleri yapan +şın eki getirilerek yapılmış bir isimdir.

Arın: Güneşin vurduğu dağ yüzü, bakı.
Anadolu ağızlarında güneşin vurduğu dağ yüzüne verilen addır.

Aşila: uyaklı söz, mani.
Özbek Türkçesinden alıntılanan ve bu lehçede “mani” anlamına gelen bir isimdir.

Ayçin: Ay gibi parlak, ay renginde.
Renk isimlerinden sıfat yapan +çin ekiyle türetilmiştir.

Ayda:Geceleyin dağın üstünde görülen ay.
Eski Türkçede “Aytag” biçiminde kullanılan ve “ay” ile “dağ” kelimeleriyle kurulan bir erkek ismidir. Batı Türkçesinde /y/ ve /ğ/ gibi iki akıcı sesin birlikte söylenmesi zor olduğu için ağızlarda isim “Ayda” hâline gelmiş ve kadın adı olarak kullanılmıştır. Tarihî olarak Batı Horosan’ı yöneten bir Türk beyinin adıdır.

Aydem: Etrafına bilgisiyle ay gibi ışık saçan, erdemli kişi.
”Ay” kelimesinin önüne antroponimlerde benzerlik ilgisi kuran +dem eki getirilerek türetilmiştir.

Ayyüce: Ay gibi yüce.
“Ay” ve “yüce” kelimelerinden oluşan bir isimdir.

Belen/Pelen:
Türk mitolojisinde yoldaşlığı ile bilinen mitolojik unsurdur. Pelen olarak da bilinir. Yakut Türkçesinde “hazır, her daim hazırlıklı olan” anlamında bir kelime.
Mitolojik bir isimdir.

Belin: Güzelliğiyle etrafa şaşkınlık veren.
Belin kelimesi aslında korku şaşkınlık uyandıran durum anlamlarına gelmektedir. Ancak isim olarak güzelliğiyle herkesi büyüleyen, şaşkına çeviren şeklinde bir anlam evrenine sahiptir.

Beliz: İşaret.
Beliz kelimesi Eski Türkçeden beni rastlanan kelimelerdendir.

Bengi: Sonsuzluk.
Orhun Kitabeleri’nde de geçen çok eski bir kelimedir.

Bensu: Su gibi aziz.
Kendi varlığı su gibi aziz olan anlamına gelen bu kelime çağrışımsal bir anlam evrenine sahiptir.

Berçin: Cömert.
Eski Türkçedeki “ber-“ fiilinden türeyen bu kelime, eli açık anlamına gelmektedir.

Beren: Türk mitolojisinde adlı temsil eden efsanevi varlıktır. Mergen adıyla da bilinir. Cömert. Eski Türkçedeki “ber-“ fiilinden türeyen bu kelime, eli açık anlamına gelmektedir. Mitolojik bir isimdir.

Beril: Azimli, kendini adayan.
Gücünü esirgemeden ortaya koyan anlamında emir tabanlı bir isimdir.

Börte: Hissetme, hissediş.
Eski Türkçedeki börtmek “dokunmak, temas etmek” fiilinden türemiş, çok eski bir isimdir. Ayrıca Cengiz Han’ın eşinin de adıdır.

Ceyla: Sevimli, uzun boylu, güzel yüzlü insan.
Halk ağzından derlenmiş bir kelimedir.

Çiğdem: Türlü renklerde açan bir kır bitkisi.
“Çiğdem” ilkbaharın gelişini müjdeleyen çiçeklerden olması nedeniyle yenilenme çağrışımı yüksek bir isimdir.

Dilge: Sözün ötesinde, anlatılması imkânsız.
Kelime “dil” sözüne +ge ekinin getirilmesiyle türetilmiştir. Bu ek eklendiği kelimelere “-ın dışında” anlamı katar: başka, özge vb.

Dizem: Ritim.
“Dizmek” fiilinden türeyen bu isim, yeni türetilen kişi adlarındandır.

Elvim: “Hayatımı inanılmaz değiştiren, benim büyüm” anlamında bir isim.
Orta Türkçedeki yelwü “büyü” kelimesinin Türkiye Türkçesine uyarlanmasıyla türetilmiştir.

Erinç: Ulaşılan dilek.
Kelime Eski Türkçede “şüphesiz” demektir.

Esem: Güzelliği ile hayran bırakan.
Kıpçak grubu lehçelerde kullanılan bir kelimedir.

Esen: Rüzgâr; sağlıklı, huzurlu.
Anadolu ağızlarında “rüzgar” anlamında kullanılan “esen” Türkçe kökenlidir. Bununla birlikte “sağlıklı, huzurlu” manasına gelen kelimenin kökeni tartışmalıdır.

Esin: İlham.
Kelimenin Eski Türkçe ve Anadolu ağızlarında “rüzgâr, sabah rüzgârı” anlamı da vardır.

Gökçay: Estetik görünüşlü.
Gökçe “güzel” kelimesine +(a)y kalıplaşmış antroponim ekinin getirilmesiyle oluşmuştur.

Gökçen: Sevimli, güzel.
Anadolu ağızlarında yer alan bir isimdir. “Gökcen” şekli de vardır. “Güzel” anlamına gelir (bk. Gök).

Gökçin: Mavimsi.
Eski Türkçedeki kök “mavi” kelimesinden +çin ekiyle türeyen çok eski bir isimdir. “Kökçin” Oğuzların Bayat boyundan Çin’in Yuan hanedanlığına gelin olmuş bir Türk prensesinin adıdır.

Gökdeniz: Gözleri mavi ve deniz gibi engin kişi.

Göksel: Göklere ait, semavi. Gök gibi güzel.
Kelime hem kavramsal ilgi kuran +sel eki ile hem de Eski Türkçedeki silig “temiz, güzel” kelimesinin gelişimiyle isimlerin sonuna tıpkı bir ek gibi gelen “sel” penceresinden ayrı ayrı anlamlandırılabilir.

Gökşen: Gökyüzü gibi uçsuz bucaksız ve şen.
“Gök” ve “şen” kelimelerinin birleşmesiyle oluşan bir kelimedir.

Gökşin: Gökkuşağı; mavimsi.
Anadolu ağızlarında “gökkuşağı” manasını muhteva etmekle birlikte, renk adları türeten +şin ekiyle “mavi, mavimsi” anlamında da kullanılmaktadır.

İdil: Volga Nehri’nin Türkçedeki adı.
İdil havzası batı yönünde göç eden Türklerin ilk yerleştiği coğrafyalardan biri olarak önemlidir.

İlke: Temel bilgi.

İlkyaz: İlkbahar.

İmge: Zihinde tasarlanan, bilinçte beliren olay.
Eski Türkçedeki im “işaret, im” kelimesinden türetilmiştir.

İmre: Türk mitolojisinde ilkbaharda görünüp titrek ışıklar saçarak göğe yükselen kutsal varlık. Mitolojik bir isimdir.

İris: Türk mitolojisinde koruyucu tanrıçadır. Kötü ruhları kovar. İrşilerin (perilerin) kraliçesi olarak da görünür. Mitolojik bir isimdir.

Kayra: Yeniden, tekrar; bağışlayıcı; Eski Türk mitolojisindeki bağışlayıcı varlık.

Mergen: Türk mitolojisinde akılıyla sorunları çözen varlık, Bergen; becerikli.
Kelime “bermek” yani “vermek” fiiliyle ilişkili olup Altay Türkçesinde “becerikli” anlamında kullanılmaktadır

Oylum: “Düşüncelim.” anlamında bir isim.
Orta Türkçedeki oy “düşünce” kelimesine gelen eklerle kurulmuş bir yapıdır.

Özşin: Kendine özgü olan kadın.
İsimlere “kendi, kendiliğinden, doğuştan, huyunda var olan, özünde” gibi anlamlar katan “öz” kelimesine +şin eki eklenerek türetilmiş bir isimdir.

Özüm: “Manevi varlığım, kendime ait değerlerim” anlamında bir ad.
“Öz” kelimesinden +(ü)m iyelik ekiyle türetilen bir addır.

Selay: Yüzü ay gibi güzel olan.
Eski Türkçedeki silig “güzel” ve “ay” kelimeleriyle yapılmış bir isimdir.

Sezay: “Ay yüzlü güzeli anla, onun ne düşündüğünü sez!” anlamında bir isim.
“Sezmek” ve “ay” kelimeleri ile kurulmuş bir insan ismidir.

Sırma: Altın yaldızlı; Türk mitolojisinde güzel kadın motifini simgeler. Yanında kırk kızdan oluşan dilberleri vardır. Mitolojik bir isimdir.

Umay: Türk mitolojisinde doğum ve bereketin sembolü olan en önemli kutsal varlıktır.
Kelimenin “ubay” biçimi de olup mitolojik bir isimdir.