Tutkunun tutunma isteği olmaması üzerine

Teras, rakı, kedi, ruhi su ve ece ayhan'dı. Yarim kalmis, bastan cikmamis, eril ve dişil hicbir müdahalede bulunulmamis, hazla tanismamis ve cinselde yok olmamisti. Bakir ya da bakire değildi. Bir reddedis içermiyordu. Bir kabullenisten de söz edilemezdi. Bir an, bir anlamdan ibaretti.

Anlamların arasından onu görmekte zorlaniyordum. Beklemek zordu. Aramak daha kolay gelmişti. Telefonun cekmemesinin ardından üc dakika kadar beklemisim. Bu devirde telefonun çekmemesi tuhaf diye aklima bile gelmedi. O kadar başka devirindi. Hani mektuplar vardi. O yuzden biraz, biraz da anlattigi şeylerden. Ben olsam onun gibi goremezdim. Ama bu kere anlatmasına izin verdim. "Ee sen..." ile başlayan cümlelerden üçüncüsü veya dördüncüsünde ydi, " ben seni izlemeye geldim. Sen bende fotografa donustun, yasadigini görmek istedim" dedim. Anlatti sonra. Yine sariyor sigarayi. Parmakları hatirladigimdan zarif. Dokunmak istedim, cesaret edemedim. Gülümseyerek yüzüne baktigimi kaç kere yakaladı bilmiyorum. Tüm o zaman boyunca ben cocuk gozuydum. Gerçi yakaladı sayilmaz. Niyetimi vakitli belli ettim.

Her ayrintisini zihnime kazidim. Dudaklari, dişleri, mimikleri daha bir oturdu . " kocaman olmuşsun" dedi. O da değişmişti. Gulumsedim. En fazla yapabildiğim gulumsemekti. Uç bira ömrünce izledim, dinledim, sevdim. ben de sardim sigara. Onun yaptigi gibi, özenle. Sonra onun gibi masada kalan tütünleri temizledim. Yarim kalmisti, kalkarken yine yarimdi. Ayrilacagimiz zeminde, kollarini acti. Tamamlanmislik hissiyle sarildim. Sonra bir daha, bu kez gelecekte gorusmeyecegimiz kesinlessin diyeydi. İkinci sarilmamda niyetimi sezdi sanki. " öyle olsun." dedi sitem olmadan icinde. Gulumsedim yine. " öyle olsun" dedim.