Unutamadığım Bir 19 Mayıs Hatırası!

İstanbul'da bir bahar sabahı. 1997 yılı ve 19 Mayıs Atatürk'ü anma gençlik ve spor bayramı gösterileri için Ali Samiyen stadına gitmiştik. Heyecandan delirecek gibiydim çünkü hayatımda ilk defa kız arkadaşım olmuştu ve o da gelecekti gösterileri izlemeye.

Ablamın gazıyla çıkma teklifi etmiştim

Evdeki herkes bendeki değişiklikleri fark ediyordu. 16 yaşındaydım ve beni hiç böyle görmemişlerdi. Yaramaz ve tabir-i caizse fırlama bir çocukluk geçirdim. Beni ve arkadaşlarımı zapt etmek biraz zordu. Onunla tanıştığımdan beri derslerimde iyileşmeler oldu. Sırf ona daha yakın olabilmek için derslerime özen gösteriyordum. Önce farklı bir sınıfta olan resim derslerinde beraber oturmaya başladık. Pastel boyalarla sıranın üzerine onun ve benim adımı yazmıştım. Silmedi. Sevinçten havalara uçmuştum. Tam 2 sene boyunca onu çok sevdim ama söyleyemedim. Sevinçli olduğumu gören ablamla akşam evde sohbet ediyorduk. Hiçbir şey anlatmadığım halde bana "Yarın gösterilere beraber gitmeyi teklif et" dedi. Uzuca konuştu benimle ve ikna etti. Hemen telefona sarıldım ve "Gösterilere birlikte gidelim mi?" dedim.

"Yarın yüz yüze söylersin" dedi

Sevinçle karşıladı ve muhabbetimiz uzadıkça uzadı. Ben heyecanla ondan çok hoşlandığımdan bahsetmeye başladım. Tam sihirli kelimeleri söyleyecektim ki "Sus, yarın yüz yüze söylersin" dedi. Telefonu kapattıktan sonra ciddi anlamda uçuyordum. Sabaha kadar uyuyamadım ve sabah hazırlanıp okula gittim.

Stada ulaştık

Belediyenin tahsis ettiği otobüslerle stada doğru hareket ettik. Bizim görevimiz karton kaldırmaktı tribünde. Çeşitli Atatürk figürleri oluşturacaktık. O farklı bir otobüsle geldi. Bir türlü yan yana gelemedik. Hocaların bizleri yönlendirmesiyle ben alt sıralarda o ise 5-6 basamak benden yukarıda kalmıştı.

Çok ağladım

Bir fırsat bulup onunla göz göze geldim. Elimdeki kartonu bırakıp yanına doğru gitmek için hareketlendim. O sırada beni yanındaki arkadaşına gösterdi. Arkadaşının ona bir şeyler söylemesiyle suratı düştü. O gülümseyen yüzünden eser yoktu. İnsanların arasından ona ulaşmak için çabalıyordum ama o yüzündeki mutsuzluk aramıza setler örmüştü.

Bando takımı geçişi

Tam yanına ulaşacağım sırada, ellerini ileri uzatarak dur gelme der gibi iki yana salladı. Yüzünü de salladı. Kaskatı kesilip olduğum yerde kaldım. Ona neler söyleyeceğimi bile hazırlamıştım. Unutmamak için içimden tekrar edip durmuştum. Yüzümü stada doğru döndüm ve gözümden akan yaşlara engel olamadım. Tam o sırada bando takımı 10. yıl marşını çalarak önümüzden geçiyordu. Bandonun sesi benim sesimi bastırdığını düşündüğüm için hıçkırıklara boğulmuştum.

Birisi bana sarıldı

Ben yere bakıp ağlarken o başımdan ve boynumdan kendisine doğru çekerek şefkatle bana sarılıyordu. Bir yandan başımı okşuyordu. Benim ise gözlerimden akan yaşlar onun siyah topuklu ayakkabısına damlıyordu. Kafamı kaldırdığımda ise onun başka bir okulun öğretmeni olduğunu anladım. Yüzümdeki yaşları sildi, kulağıma eğildi ve fısıldadı.

"Üzülme oğlum, atamız ölmedi. Kalbimizde yaşıyor."