Gecenin Sesi Işıklar Sönünce Çıkar

Geceye bırakılan sözler, duygular, hayaller ve insanlar vardır. Zihin çeperine uzun, kirli tırnaklarını geçirenler ve aynı çeperin içinde batmasın diye tırnağını törpüleyenler...

Ve her ne hikmetse kirli, uzun tırnaklı cadı figürleri rol çalar diğerlerinden, üstelik bunun kontrolü, bu oyunun yönetmeni siz olmanıza rağmen; söz geçiremezsimiz. Çalışılmış textin dışına çıkmak o cadıların işidir!

Gece bütün kusurları örter derler aslında ama hep en kusurlu, en pürüzlü olana gider eliniz. En kötü, en acı dolu, en dramatik hatıralarınızı sunar önünüze.

Bu hep böyle değil midir? Normal şartlarda dilinizin ucuyla yanağınızı okşar mısınız? Hayır. Ama yanlışlıkla yanağınızı ısırdığınızda, diliniz hep oraya kayar. O acıyı hissetmek mi ister yoksa tamamen eksikliği mi kapamak ister, emin olamazsınız. Çünkü kontrol yine sizde değildir!

Gece kararların en büyüğünü alır, hayallerin en büyüğünü kurarsınız. Yüklediğiniz bütün sorumlulukları taşımak için gece en yanlış seçimdir.

Çünkü gecenin sesi; sokak lambaları sonüp, tan yeri ağardığında kesilir. Onun üzerine yıktığınız tüm sorumluluklar beyninizde yankılanır, taşımak zorlaşır.

En nihayetinde... Işıklar sönünce diğerlerinden rol çalan cadıları tek tek idam edin, o kocaman tırnakları kesip atın, biraz da iyilere yer açın!

/Hunilibabe.